5- ابو عمرو نهشلی (یا خثعمی): به‌قولی در حمله اول و به قولی در نبرد تن‌به‌تن شهید شد. از شخصیت‌های کوفه و مردی متهجد و شب‌زنده‌دار بود.

6- اسلم ترکی: غلام سیّدالشبهدا و ترک‌زبان بود، تیرانداز، کمان‌دار، قاری قرآن و آشنا به عربی بود. وی دلاورانه جنگید و بر زمین افتاد. امام به بالین او آمد و گریست و چهره بر چهره او نهاد. اسلم چشم گشود و امام حسین ع را بر بالین خود دید، تبسمی کرد و جان داد.

7- امیة بن سعد طائی: خود را در کربلا به امام حسین ع رساند و روز عاشورا، به نقلی در حمله اول شهید شد.

8- انس بن حارث کاهلی: از اصحاب رسول خدا ص، از طائفه بنی‌کاهل از بنی‌اسد بود. پیرمردی سالخورده، از شیعیان کوفه بود که موقعیتی والا داشت. شبانه خود را به کربلا رساند و روز عاشورا در رکاب امام حسین ع به شهادت رسید.

9- بریربن خضیر همدانی: از اصحاب وفادار امام حسین ع و از انسان‌های شایسته و پرهیزگار که زاهد، قاری قرآن، معلم قرآن و از شجاعان بزرگوار کوفه، از قبیله همدان بود. در سال 60 هجری از کوفه به مکه رفت و به امام حسین ع پیوست و همراه او به کوفه آمد. شب عاشورا نیز از کسانی بود که برخاست و در حمایت و جانبازی یزای امام، سخنانی ایراد کرد. روز عشورا به میدان رفت و خطاب به سپاه عمر سعد خطابه‌ای ایراد کرد و به نکوهش آنان پرداخت. بریر، پس از حر به میدان رفت و جنگید تا شهید شد.

10- جابر بن حارث سلمانی: از شخصیت‌های شیعه در کوفه بود. در نهضت مسلم بن عقیل هم شرکت داشت و پس از شکست آن، همراه گروهی به سوی حسین حرکت کردند و پیش از رسیدن آن حضرت به کربلا، به او پیوستند.

11- جابر بن حجاج تیمی: از شهدای عاشورا در حمله نخست است. وی از سوارکاران شجاع کوفه بود که در کربلا از سپاه عمر سعد به سپاه حسین ع پیوست. در نهضت مسلم بن عقیل نیز از بیعت‌کنندگان با وی بود.

12- جبلة بن علی شیبانی: در کربلا در حمله اول روز عاشورا به شهادت رسید. در صفین، در رکاب امیرالمومنین ع حضور داشت و در قیام مسلم بن عقیل در کوفه همراه او بود. پس از شهادت مسلم، نزد قبیله خود رفت و پنهان شد و آنگاه که امام حسین ع به کربلا آمد، خود را به آن حضرت رساند و در رکابش جنگید و شهید شد.

13- جعفر بن عقیل بن ابی‌طالب: فرزند عقیل و عموزاده سیّدالشّهدا، روز عاشورا در رکاب امام حسین ع شهید شد.

14- جعفر بن علی بن ابی‌طالب: فرزند امیرالمومنین. هنگام شهادت 19 سال داشت.

15- جنادة بن کعب انصاری: از مکه همراه امام حسین ع به کوفه آمد و در روز عاشورا در حمله اول به شهادت رسید . پسرش (عمر بن جناده) هم در کربلا شهید شد.

16- جندب بن حجیر خولانی: از شهدای کربلا در حمله اول، در روز عاشور است. وی از چهره‌های بارز شیعه در کوفه و از یاران علی ع بود و قبل از رسیدن سپاه حر به کاروان امام حسین ع، از کوفه بیرون آمد و به کاروان حسینی پیوسته بود.

17- جون: غلام سیاه ابوذر غفاری. جون بن حوی پس از شهادت مولایش ابوذر به مدینه برگشت و در خدمت اهل بیت درآمد. در سفر کربلا، از مدینه همراه امام تا مکه و از آنجا به کربلا آمد. چون به اسلحه‌سازی و اسلحه‌شناسی آشنا بود، شب عاشورا هم در کربلا به کار اصلاح سلاح‌ها اشتغال داشت. با آنکه سن او زیاد بود، ولی روز عاشورا از سیّدالشّهدا ع اذن میدان طلبید. امام او را رخصت داد و آزادش کرد. ولی او با اصرار می‌خواست در روزهای شادی و غم و راحتی و رنج از خاندان پیامبر جدا نشود. پس از نبرد، وقتی بر زمین افتاد، امام خود را بر بالین او رساند و چنین دعا کرد: خدایا! رویش را سفید و بویش را معطر کن و او را با نیکان محشور گردان.

18- حبیب بن مظاهر: از شهدای والاقدر کربلا بود. در هر سه جنگ صفین، نهروان و جمل، در رکاب علی ع شرکت داشت و در نهضت مسلم بن عقیل در کوفه، از کسانی بود که در راه بیعت‌گرفتن برای مسلم بن عقیل، کوشش فراوان می‌کرد. نیز از سران شیعه در کوفه محسوب می‌شد که به حسین بن علی ع دعوت‌نامه نوشت. نزد امام حسین موقعیت والایی داشت. در کربلا نیز او را به‌عنوان فرمانده جناح چپ سپاه خویش تعیین کرد. حبیب بن مظاهر، روز عاشورا از اینکه با شهادتش به بهشت خواهد رفت، خوشحال بود و با بریر بن خضیر مزاح می‌کرد. شهادت او بر حسین ع بسیار سخت بود. هنگام شهادتش 75 سال داشت. سر او نیز همراه سرهای شهدا در کوفه گردانده شد.

19- حجاج بن مسروق جعفی: اهل کوفه و از یاران امیرالمومنین ع بود. وقتی خبر هجرت امام حسین ع را از مدینه به مکه شنید خود را به آن حضرت رساند و همراه امام از آنجا به کربلا آمد. همواره ملازم سیّدالشّهدا بود و در پنج وقت، اذان می‌گفت. روز عاشورا به میدان رفت و جنگید و غرق خون خود نزد امام برگشت. پس از گفتگویی با سیّدالشّهدا بار دیگر به میدان رفت و شهید شد.

20- حر بن یزید ریاحی: از خاندان معروف عراق و از روسای کوفیان بود. به درخواست ابن‌زیاد، برای مبارزه با حسین ع فراخوانده شد و به سرکردگی هزار سوار برگزیده گشت. در منزل قصر بنی‌مقاتل یا شراف، راه را بر امام بست و مانع از حرکت آن حضرت به سوی کوفه شد. کاروان حسینی را همراهی کرد تا به کربلا رسیدند و امام در آنجا فرودآمد. وقتی فهمید کار جنگیدن با حسین ع جدی است، صبح روز عاشورا به بهانه آب‌دادن به اسب خویش، از اردوگاه عمر سعد جدا شد به کاروان حسینی پیوست. توبه‌کنان کنار خیمه‌های امام آمد و اظهار پشیمانی کرد، سپس اذن میدان طلبید و پس از نبردی دلیرانه به شهادت رسید. حسین ع بر بالین حر حضور یافت و خطاب به آن شهید فرمود: تو همان‌گونه که مادرت نامت را حر گذاشته است، حر و آزاده‌ای، آزاد در دنیا و سعادتمند در آخرت.

21- حلاس بن عمر راسبی: در حمله اول در روز عاشورا به شراف شهادت نائل شد.

22- حنظلة بن اسعد شبامی: از چهره‌های شیعی در کوفه و زبان‌آور شجاع و معلم قرآن بود. چون سیّدالشبهدا به کربلا رسید، وی به آن حضرت پیوست. او جزء شهدایی است که تا اواخر زنده بود و از جان حسین ع در مقابل تیرها و نیزه‌های دشمن محافظت می‌کرد و گاهی هم با سخنانش به سپاه کوفه هشدار میداد و موعظه می‌کرد.

23- زاهر، مولی عمرو بن حمق: از شخصیت‌های کوفه و مردی سالخورده از قبیله کنده. غلام عمرو بن حمق خزاعی (از یاران ویژه امیرالمومنین) بود و در حرکت‌های انقلابی عمرو بن حمق (که به دست معاویه شهید شد) همدوش و همراه او و تحت‌تعقیب معاویه بود. در سال 60 هجری به مکه آمد و به حسین ع پیوست و در حمله نخست روز عاشورا به شهادت رسید.

24- زهیر بن قین بجلی: از شخصیت‌های برجسته کوفه بود. در میدان‌های جنگ، دلاوری‌های بسیاری نشان داده بود. در سال 60 هجری ( که سیّدالشّهدا هم از مکه به قصد کوفه حرکت کرده بود) از سفر حج برمی‌گشت و دوست نداشت که با سیّدالشّهدا برخورد کند و هم‌منزل شود. اما در یکی از منزلگاه‌ها به‌ناچار با فرودآمدن کاروان حسینی همزمان شد. امام کسی را نزد او فرستاد. زهیر نزد امام رفت. همسرش نیز همراه او آمد و به کاروان حسین ع پیوستند. شب عاشورا نیز، ازجمله کسانی بود که با نطقی پرشور، مراتب اخلاص و حمایت جانبازی خویش را نسبت به امام ابراز کرد و گفت: اگر هزار بار هم کشته شوم، و زنده گردم هرگز دست از یاری پسر پیغمبر برنخواهم داشت. روز عاشورا، سیّدالشّهدا فرماندهی جناح راست خویش را در میدان به زهیر سپرد. ظهر عاشورا هم او و سعید بن عبدالله جلوی امام ایستادند و سپر تیرها شدند تا امام نماز بخواند. پس از اتمام نماز به میدان رفت و شجاعانه نبرد کرد و با شمشیر جنگید و کشته شد. امام به بالین او آمد و او را دعا کرد و کشندگانش را نفرین کرد.

25- سالم بن عمرو: غلامی از طایفه بنی‌مدینه بود. در کوفه می‌زیست و از شیعیان اهل‌بیت به‌شمارمی‌آمد. سوارکاری نامدار بود. در نهضت حضرت مسلم شرکت داشت. پس از تنهاماندن مسلم بن عقیل او و جمعی دیگر از شیعیان دستگیر شدند، اما سالم از جنگ دشمن گریخت و پنهان شد. چون شنید امام حسین ع به کربلا رسیده است، خود را به آن حضرت رساند و روز عاشورا در حمله اول شهید شد.

26- سعید بن عبدالله حنفی: ایمانی راسخ و شجاعتی فراوان داشت و از هواداران سرسخت اهل‌بیت ع بود. شب عاشورا وقتی سیّدالشّهدا ع از افراد خواست که از تاریکی شب استفاده کرده و متفرق شوند، یاران برخواستند و هریک سخنانی گفتند. ازجمله سعید بن عبدالله ایستاد و گفت: نه به خدا قسم، تو را وانمی‌گذاریم. اگر بدانم که کشته می‌شوم و سپس زنده می‌شوم، آنگاه سوزانده می‌شوم، و هفتاد بار با من چنین می‌کنند، باز هم از تو جدا نمی‌شوم تا در راه تو فدا شوم. وی از انقلابیون پرشور کوفه به‌حساب‌می‌آمد. در نهضت مسلم بن عقیل هم فعال بود و نامه مسلم را به مکه رساند و از مکه همراه امام به کوفه آمد تا روز عاشورا در مقابل امام حسین ع ایستاد تا آن حضرت نمازش را بخواند. او آنقدر تیر خورد که بر زمین افتاد و جان باخت.

27- سلمان بن مضارب بجلی: پسرعموی زهیر بن قین بوده و همراه او، پیش از رسیدن به کربلا، به سپاه حسین ع پیوست و عصر عاشورا شهید شد.

28- سوار بن منعم: پس از رسیدن امام حسین ع به کربلا از کوفه آمد و به آن حضرت پیوست.

29- سوید بن عمرو خثعمی: آخرین کشته کربلاست. پس از شهادت امام حسین ع شهید شد. یکی از دو مردی بود که همراه امام حسین بودند. او مجروحی افتاده در میدان، میان زخمیان بود و رمقی در بدن داشت و در آن‌حال، چون شنید کوفیان شادی‌کنان می‌گویند حسین کشته شد، به هوش آمد و با چاقو و شمشیری که داشت با همان حالت به جنگ پرداخت و شهید شد.

30- سیف بن حارث بن سریع جابری: او و پسرعمویش مالک بن عبدالله از کوفه آمده، در کربلا به امام حسین ع پیوستند. روز عاشورا پس از شهادت حنظة بن قیس، هنگامی که دشمن به خیمه‌گاه امام نزدیک شده بود، گریان خدمت امام آمدند و اذن میدان طلبیدند. سپس هردو با هم به میدان رفته، جنگیدند تا شهید شدند.

31- سیف بن مالک عبدی: از بصره به کوفه آمد، به کاروان امام پیوست، سپس همراه او به کربلا آمد. عصر عاشورا در نبرد تن‌به‌تن به شهادت رسید.

32- شوذب، مولی شکر: غلام شاکر بن عبدالله همدانی بود و از شیعیان برجسته و از بزرگترین انقلابیون حماسی و مخلص به‌شمار می‌آمد که در کربلا، در کهنسالی به شهادت رسید. از مکه همراه امام شد و به کربلا آمد. شهادت او بعدازظهر عاشورا بود.

33- ضرغامة بن مالک: در کوفه می‌زیست و از شیعیان امام و بیعت‌کنندگان با مسلم بن عقیل بود. چون مسلم شهید شد، همراه سپاه کوفه به کربلا آمد، اما در آنجا به یاران سیّدالشّهدا ع پیوست و عصر عاشورا به شهادت رسید.

34- عابس بن ابی شبیب شاکری: از رجال برجسته شیعه و مردی دلیر، سخنور، کوشا و تلاشگر، شب‌زنده‌دار، از طایفه بنی‌شاکر بود. از کسانی بود که وقتی مسلم بن عقیل نامه امام را برای اهل کوفه خواند، به‌پاخاست و اعلام هواداری و حمایت کرد و پس از بعت کوفیان با مسلم بن عقیل بعنوان پیک، نامه‌ای از سوی آنان به امام در مکه رساند. دلاوری‌های او در کربلا مشهورست. رشادت‌های وی چنان بود که سپاه کوفه از نبرد تن‌به‌تن با وی ناتوان بودند. به دستور عمر سعد، از اطراف او را سنگباران کردند. او هم زره از تن بیرون آورد و کلاه خود از سر برداشت و لخت شد و با تیغ بر دشمن حمله کرد و یک تنه آنقدر جنگید تا در قلب میدان و محاصره دشمن به شهادت رسید.

35- عامر بن حسان بن شریح طائی: از اصحاب امام حسین ع بود که از مکه همراه آن حضرت آمد و در کربلا در حمله اول به شهادت رسید. وی از شجاعان معروف و شیعیان خالص بود. پدرش نیز در جنگ جمل و صفین، در رکاب حضرت علی ع جنگیده بود.

36- عامر بن مسلم عبدی: اهل بصره بود، همراه غلامش سالم از بصره به مکه آمد و به سیّدالشّهدا ع پیوست و همراه امام تا کربلا آمد و روز عاشورا در حمله اول به شهادت رسید.

37- عباس بن علی ع: فرزند امیرالمومنین ع، برادر سیّدالشّهدا. فرمانده و پرچمدار سپاه امام و سقای خیمه‌ها در روز عاشورا. مادرش فاطمه کلابیه بود که بعدها به امّ‌البنین شهرت یافت. علی ع پس از شهادت فاطمه زهرا س با امّ‌البنین ازدواج کرد. عباس و سه پسر دیگر، ثمره این ازدواج بود. ولادتش را در 4 شعبان سال 26 ه.ق. در مدینه نوشته‌اند و بزرگترین فرزند امّ‌البنین بود. او در رکاب برادر، غیر از تهیه آب، نگهبانی خیمه‌ها و امور مربوط به آسایش و امنیت خاندان حسین ع نیز برعهده او بود و تا زنده بود دودمان امامت، آسایش و امنیت داشتند. روز عاشورا سه برادر دیگر عباس پیش از او به شهادت رسیدند. شهادت عباس برای امام بسیار ناگوار بود. پیکرش در کنار نهر علقمه ماند و سیّدالشّهدا ع، شهادت او را به اهل‌بیت خبر داد. هنگام دفن شهدای کربلا نیز، در همان محل دفن شد. ازاین‌رو امروز حرم ابوالفضل ع با حرم سیّدالشّهدا ع فاصله دارد.

38- عبدالرّحمن بن عبدالله ارحبی: از همراهان مسلم بن عقیل در کوفه، مردی شجاع، موجه و محترم بود. در مکه همراه امام شد و به کربلا آمد. گفته‌اند در حمله نخست به شهادت رسید.

39- عبدالرّحمن بن عبد ربه انصاری خزرجی: از اصحاب رسول خدا ص بود و پس از رحلت آن حضرت نیز از کسانی بود که به امیرالمومنین ع اخلاص داشت و از آن حضرت قرآن آموخته بود. روز تاسوعا با بریر شوخی می‌کرد. وقتی گفتند الان چه وقت شوخی است؟ گفت چرا خوشحال نباشم؟ میان ما و بهشت جز درگیری با این کافران و شهادت، فاصله‌ای نیست.

40 و 41- عبدالرّحمن و عبدالله بن عروه غفاری: از اشراف و شجاعان کوفه بودند و به خاندان پیامبر عشق می‌ورزیدند. این دو برادر با هم از کوفه به کربلا آمده بودند. هردو با هم روز عاشورا از سیّدالشّهدا ع اذن پیکار گرفتند و با هم به میدان رفتند. در رفتن به میدان نبرد، از هم سبقت می‌جستند. با هم نیز به شهادت رسیدند.

42- عبدالرّحمن بن عقیل بن ابی‌طالب: از شهدای کربلا و اولاد عقیل است.

43- عبدالله بن حسن بن علی ع: نوجوان 11ساله، وقتی دید سیّدالشّهدا ع بر زمین افتاده، به سوی میدان شتافت و در دفاع از عموی مظلومش جنگید و عده‌ای را کشت و به شهادت رسید. برخی هم نقل کرده‌اند، حرمله، با شمشیر، دست او را که در آغوش عمویش حسین قرار گرفته بود قطع نموده همانجا شهیدش کرد.

44 و 45- عبدالله بن عقیل بن ابی‌طالب: عقیل دو پسر داشت که نام هر دو عبدالله بود، یکی به نام اکبر یاد میشد و دیگری به نام اصغر. هردو در کربلا با امام حسین ع شهید شدند.

46- عبدالله بن علی بن ابی‌طالب ع: برادر عباس و مادرش امّ‌البنین بود. هنگام شهادت 25 سال داشت.

47- عبدالله بن عمیر کلبی: جزء اولین شهداست که از جبهه امام به میدان رفت. جوانی دلاور از شیعیان کوفه بود. به کوفه آمده و در نزدیکی بئرالعبد خانه‌ای گرفت و با همسرش به آنجا منتقل شد. وقتی دید عمر سعد، نیرو آماده و سازماندهی می‌کند تا از نخیله به جنگ حسین ع در کربلا بروند، به خدا قسم شیفته جهاد با مشرکان بودم. امیدوارم جنگ با اینان که به نبرد فرزند پیامبر می‌روند، نزد خداوند کم‌ثواب‌تر از جهاد با مشرکان نباشد. پیش همسر خود رفت و نیت خود را با او در میان گذاشت، شبانه هردو از کوفه بیرون رفتند و شب هشتم محرم به یاران امام در کربلا پیوستند. همسر او نیز از شهدای کربلا بود. پس از شهادت عبدالله، همسرش خود را به بالین او رسانید و خاک از چهره او می‌زدود که به‌دست شمر، یکی از غلامانش به نام رستم، با گرزی بر سر او زد و کنار شوهرش به شهادت رسید.

48- عبدالله بن مسلم بن عقیل: مادرش رقیه دختر علی ع بود. گفته‌اند درحالی‌که دست بر پیشانی نهاده بود، تیری آمد و دست و پیشانی را به هم دوخت. برخی او را هنگام شهادت 14 ساله دانسته‌اند.

49- عثمان بن علی بن ابی‌طالب ع: برادر عباس و مادرش امّ‌البنین است. در روز عاشورا مجروح شد و بر زمین افتاد و یکی از سپاه ابن‌سعد او را کشت. هنگام شهادت 21 سال داشت.

50- علی اصغر ع: یکی از فرزندان امام حسین ع که شیرخوار بود از تشنگی روز عاشورا بی‌تاب شده بود. امام خطاب به دشمن فرمود: از یاران و فرزندانم کسی جز این کودک نمانده است. نمی‌بینید که چگونه از تشنگی بی‌تاب شده است؟ در حال گفتگو بود که تیری از کمان حرمله آمد و گوش تا گوش حلقوم علی اصغر را درید امام حسین ع، خون گلوی او را گرفت و به آسمان پاشید. از این کودک با عنوان‌های شیرخواره، شش‌ماهه، باب‌الحوائج، طفل رضیع و ... یاد می‌شود و قنداقه و گهواره از مفاهیمی است که در ارتباط با او آورده می‌شود.

51- علی‌اکبر ع: فرزند بزرگ سیّدالشّهدا ع و شبیه پیامبر که روز عاشورا فدای دین شد. مادر او، لیلا دختر ابی‌مره بود. در کربلا حدود 25 سال داشت. او اولین شهید عاشورا از بنی‌هاشم بود. علی شباهت بسیاری به پیامبر داشت، هم در خلقت، هم در اخلاق و هم در گفتار. علی چندین بار به میدان رفت و رزم‌های شجاعانه‌ای با انبوه سپاه دشمن نمود. بی‌آنکه بتواند آبی بنوشد، جنگید تا به شهادت رسید. علی‌اکبر، نزدیک‌ترین شهیدی است که با حسین ع دفن شده است. مدفن او پایین پای ابا عبدالله الحسین ع قرار دارد و به‌این‌خاطر ضریح امام، شش گوشه دارد.

52- عمار بن حسان طائی: از شیعیان خالص و از شجاعان معروف بود. از مکه همراه امام به کربلا آمد و در پیش روی آن حضرت به شهادت رسید.

53- عمرو بن جناده انصاری: از شهدای نوجوان کربلا که پدرش نیز در رکاب سیّدالشّهدا ع شهید شد. این نوجوان چون خواست به میدان رود امام فرمود: پدر این نوجوان کشته شد؛ شاید مادرش راضی نباشد که به میدان رود. گفت مادرم دستور داده که به میدان روم و لباس جنگ بر من پوشانده است. او که 9 یا 11ساله بود، به میدان رفت و رجز خواند و جنگید تا کشته شد.

54- عمرو بن قرظه انصاری: از کوفه آمد و در کربلا، روز ششم محرم به سیّدالشّهدا ع پیوست. روز عاشورا جلوی امام ایستاد و تیرهای دشمن را با سینه و پیشانی خود به جان می‌خرید و این‌گونه از جان امام محافظت می‌کرد. زخم‌های زیادی بر پیکرش نشست. به امام خطاب کرد که ای پسر پیامبر! آیا وفا کردم؟ حضرت فرمود: آری، تو پیش از من به بهشت می‌روی. از من به پیامبر سلام برسان و بگو که من در پی تو می‌آیم و ... افتاد و شهید شد.

55- عون بن جعفر: پسر جعفر بن ابی‌طالب (جعفر طیار). در زمان امام مجتبی و سپس امام حسین از یاوران آن دو امام بود. همراه همسرش در کربلا حضور داشت. روز عاشورا از سیّدالشّهدا ع اجازه گرفت و به میدان رفت. نبردی دلاورانه کرد و به شهادت رسید هنگام شهادت 56ساله بود.

56- عون بن عبدالله بن جعفر: پسر حضرت زینب س بود که همراه برادر دیگرش محمد در روز عاشورا در نبرد تن‌به‌تن با سپاه کوفه به شهادت رسید. عون و برادرش پس از حرکت امام حسین از مدینه، در پی کاروان راه افتادند و در منزلگاه ذات عرق خدمت امام رسیدند.

57- عون بن علی بن ابی‌طالب ع: اولین کسی که پس از شهادت جمع زیادی یاران امام، از جمع برادرانش داوطلب رفتن به میدان شد. وقتی برای اذن‌گرفتن آمد، برادرش امام حسین ع فرمود: آیا آماده مرگ شدی؟ گفت چگونه آماده نشوم، درحالی‌که تو را تنها و بی‌یاور می‌بینم! امام دعایش کرد که برو، خداوند پاداش نیکت دهد. به میدان رفت، جنگید و مجروح شد. از هرطرف بر سر او ریختند و او را شهید کردند.

58- قاسط بن زهیر تغلبی: از شهدای حمله نخست عاشورا. پیرمردی از طایفه بنی‌تغلب بن وائل بود. او و برادرانش چون خبرِ آمدن حسین به کوفه را شنیدند، شب عاشورا خود را مخفیانه به کوفه رساندند. هر سه برادر روز عاشورا به شهادت رسیدند.

59- قاسم بن حسن ع: روز عاشورا، سن او به حد بلوغ نرسیده بود. برای میدان‌رفتن از امام خویش اجازه خواست. ابا عبدالله چون نگاه به او افکند، وی را در آغوش کشید و گریست، آنگاه اجازه داد. قاسم خوش‌سیما بود. سوار بر اسب و عازم میدان گشت. در جنگی دلاورانه به شهادت رسید. هنگامی‌که بر زمین می‌افتاد عمویش ابا عبدالله ع خود را بر بالین او رساند ولی او درحال جان‌دادن بود. پیکر او را آورد و کنار شهدای اهل‌بیت قرار داد.

60- مالک بن عبدالله جابری: وی و برادرش سیف بن حارث بن سریع، در کربلا به حسین ع پیوستند و عصر عاشورا، در لحظاتی که سپاه کوفه به خیمه‌گاه امام نزدیک شده بودند، اجازه میدان گرفته، جنگیدند و شهید شدند.

61- مجمع بن عبدالله عائذی: وی از شهدای کربلا در حمله اول است. در مسیر کوفه به سیّدالشّهدا ع پیوست و در رکاب امام به کربلا آمد.

62- محمد بن عبدالله بن جعفر: پسر حضرت زینت و عبدالله بن جعفر، که در روز عاشورا به شهادت رسید. او برادرش عون پس از خروج امام ع از مکه میان راه به او پیوستند و در کربلا در نبرد تن‌به‌تن با دشمن در محاصره قرار گرفتند و شهید شدند.

63- مسعود بن حجاج: وی و پسرش (عبدالرّحمن بن حجاج) در حمله اول به شهادت رسیدند.

64- مسلم بن عوسجه اسدی: اولین شهید عاشورا که در حمله نخست به شهادت رسید. پیرمردی بزرگوار از طائفه بنی‌اسد و از چهره‌های درخشان کوفه و هواداران اهل‌بیت ع بود. در نهضت مسلم، نقش دریافت پول از هواداران و تهیه سلاح برای نهضت را برعهده داشت. در کربلا از یاران شجاع و فداکار امام بود. سپاه دشمن چون در نبرد تن‌به‌تن یارای جنگیدن با او را نداشتند، او را سنگباران کردند. چون مسلم به زمین افتاد، رمقی در تن داشت که حسین بن علی ع و حبیب بن مظاهر خود را به او رساندند.

65- مسلم بن کثیر ازدی: به قصد امام از کوفه بیرون آمد و نزدیکی‌های کربلا به آن حضرت پیوست و روز عاشورا در حمله نخست به شهادت رسید.

66- منجح، مولی الحسین ع: نامش منجح بن سهم و در زمان امام حسن ع غلام آن حضرت بود. پس از وی غلام سیّدالشّهدا ع بود. منجح در روز عاشورا پس از نبردی دلیرانه در رکاب مولایش به شهادت رسید و از شهدای اولیه بود.

67- نافع بن هلال: بزرگواری دلاور، قاری قرآن، کاتب و از حاملان حدیث و از اصحاب امیرالمومنین ع بود و در سه جنگ جمل، صفین و نهروان در رکاب آن حضرت بود. وی از شخصیت‌های بارز کوفه به‌شمارمی‌رفت و پیش از شهادت مسلم بن عقیل مخفیانه از کوفه بیرون آمده به استقبال امام شتافته بود، سپس همراه امام به کربلا آمد. در کربلا همراه عباس ع در آوردن آب به خیمه‌ها مشارکت داشت. ازجمله کسانی بود که در سخنرانی پرشوری وفاداری خویش را نسبت به سیّدالشّهدا ع ابراز داشت. نافع نام خود را روی تیرهای زهرآگین خود می‌نوشت و همواره با آن‎‎‌ها تیراندازی می‎‎‎‌کرد. روز عاشورا وقتی تیرهایش تمام شد، شمشیر کشید و بر سپاه کوفه تاخت، کوفیان با سنگ و تیر او را مورد ضربه‌های خود قرار دادند تا اینکه بازویش شکست او را محاصره کرده و زنده دستگیر کردند. شمر او را گرفته نزد عمر سعد برد. سپس به دست شمر به شهادت رسید.

68- نعیم بن عجلان انصاری: از طایفه خزرج بود و دو برادرش از یاران علی ع و از مدافعان آن حضرت در جنگ صفین بودند. او از کوفه حرکت کرد و در کربلا خود را به امام حسین ع رساند و در روز عاشورا در حمله نخست شهید شد.

69 - وهب بن عبدالله کلبی: مادر و همسرش نیز در کربلا بودند و به شهادت رسیدند. وهب که اهل کوفه بود، در کربلا در رکاب امام حسین ع حضور داشت. روز عاشورا پس از حر و بریر به میدان رفت. مادرش مشوق او در رفتن به میدان بود. وقتی پس از مقداری جنگ، نزد مادر برگشت که: آیا راضی شدی؟ گفت وقتی راضی می‌شوم که در رکاب امام حسین ع به شهادت برسی. دوباره رفت و جنگید، همسرش هم رفت و چوبی برگرفت و به میدان رفت. وهب آنقدر جنگید تا شهید شد.

70- هفهاف بن منهد راسبی: مردی دلیر و تک‌سوار از شیعیان بصره و از یاران علی ع که وقتی خبر حرکت امام را به سوی کوفه شنید از بصره به سوی کربلا حرکت کرد. وقتی رسید که حادثه پایان یافته و با تیغ بر افراد سپاه عمر سعد حمله کرد. عده‌ای را کشت و خود به شهادت رسید.

71- یزیدبن ثبیط (ثبیت) عبدی: ده پسر داشت. پس از دریافت نامه سیّدالشّهدا ع که خطاب به اهل بصره نوشته بود، همراه دو پسرش عبدالله و عبیدالله از بصره خارج آمدند و به‎‌علت بسته‌بودن راه‌ها، با پیمودن بیراهه‌ها در مکه خود را به امام حسین ع رسانده، به کاروان او پیوستند. روز عاشورا پسرانش در حمله اول و خودش در مبارزه تن‌به‌تن به شهادت رسیدند.

72- یزید بن مغفل جعفی: از شجاعان هنرمند و شاعر شیعه که در کربلا به شهادت رسید. در مکه به کاروان حسینی پیوست و با آن حضرت به کربلا آمد و روز عاشورا در پیکار تن‌به‌تن با کوفیان، پس از کشتن عده زیادی به شهادت رسید.

منبع: ویکی‌پدیا