آیه چهارم سوره هود

إِلَى اللَّـهِ مَرْجِعُكُمْ ۖ وَ هُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

رجوع شما به سوی خداست و او بر همه چیز تواناست.

به "کُم" ضمیر فعل در جمله دقت کنید. فکر نمی‌کنیم چقدر نادانیم. یه اشرف مخلوقات بهمون گفتند، گول خوردیم و توهم برمون داشت. به‌خاطر کارهای نادرست که بعضا حق‌الناس هم ضمیمه‌اش میشه، در نتیجه تعمقی هم که در کار نیست، چه بلایی سرمون درمیاد که متوجه‌اش نیستیم. یکی از این خوی‌های ناپسند، یک‌کلام بودن و اهل شور نبودن است. باید در مسیر زندگی و در روابط اجتماعی، به دیگران و عقایدشان احترام گذاشته و در مسائلی که پیش می‌آید، تنها حرف، حرف خودمان نباشد. این‌طوری ارتباطات، مستحکم و تعامل و تبادل افکار به‌خوبی انجام میشه. درغیراین‌صورت یک‌طرفه بودن، کناره‌گیری و جدایی افراد رو به‌همراه داره. در نتیجه باید منتظر انتقاداتی که از ما می‌شود، باشیم؛ همان‌طورکه به نظر خود و سطح سلیقه‌مان احترام می‌گذاریم، برای بقیه هم ارزش قائل بوده و فرصت داده تا نظراتشان را اظهار کنند. متاسفانه فقط باید از خدا کمک گرفت که به فریادمان برسد که تا پایان مهلتی که برامون قرار داده است، فرانرسیده، آگاه شویم، وگرنه دیگر جای افسوس و آه کشیدن نداره. شنیده‌ایم که برای عبرت گرفتن به قبرستان‌ها سر بزنید. می‌بینید پیر و جوان، غنی و فقیر، باسواد و بی‌سواد، کوچک و بزرگ، همه در آنجا خفته‌اند و تنها چیزی که با خودشون برده‌اند، اعمالشونه. پس پرواضحه که همگی ناگزیر به فناییم و این راه سخت و پرفراز و نشیب رو باید طی کنیم. اگر کمی چاشنی تعقل، به کارهای روزانه‌مون اضافه کنیم شاید این راه هولناک رو آسون کرده و از هراسش بکاهیم.

آن خیالاتی که دام اولیاست عکس مه‌رویان بستان خداست

مولوی