كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَ هُوَ كُرْهٌ لَكُمْ ۖ وَ عَسَىٰ أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئًا وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ ۖ وَ عَسَىٰ أَنْ تُحِبُّوا شَيْئًا وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ ۗ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ

سوره بقره آیه 216

حکم جهاد بر شما مقرّر گردید و حال‌آنکه بر شما ناگوار و مکروه است، لکن چه بسیار شود که چیزی را مکروه شمارید ولی به‌حقیقت، خیر و صلاح شما در آن بوده، و چه بسیار شود چیزی را دوست دارید و درواقع، شر و فساد شما در آن است، و خدا (به مصالح امور) داناست و شما نادانید.

نمی‌خوام بگم چه عالی میشد از آینده باخبر می‌شدیم، چون اصلا خوب نیست. اما، کاش می‌فهمیدم چه چیزی خوبه و چه چیزی بد. این آیه رو با تمام وجود درک می‌کردم و از هر چیزی که خوشم می‌اومد فکر نمی‌کردم برام بهترینه و بالعکس. نمی‌دونم شاید من این‌طوری‌ام ولی مطمئنم داناترین آدم‌ها هم در یک مقطعی از زندگیشون متوجه نمی‌شوند، اون چیزی که فکر می‌کنند براشون خیره، نکنه شر باشه. ناراحتی زمانی به اوج خودش می‌رسه که دیگه تقریبا بیشتر از نصف عمرت سپری شده و فرصتی برای جبران نداری. کاش می‌فهمیدم و ای‌کاش‌های بسیاری دیگر. چراکه مگر بیشتر از یک بار به دنیا می‌آییم؟! یک بار در دنیا زندگی می‌کنیم و هر اتفاق رو یک بار تجربه.

باز هم باید از خدا کمک گرفت، تا در هر مسأله‌ای در زندگی با بینشی روشن و آگاهی با اتفاق‌هایی که در زندگی برامون پیش میاد، روبرو بشیم. شاید که کمتر لطمه دیده و خطاها را به صفر برسونیم.