من تا جایی که یادم میاد، کار‌های روزانه‌ام رو از قبل برنامه‌ریزی و طبقه‌بندی می‌‎کردم تا آن‌ها را به ترتیبِ اهمیت انجام دهم. کارهای سخت‌تر و مهمتر رو اول روز و با روش آهسته و پیوسته انجام می‌دادم تا اینکه در اواخر روز به انجام کارهای مورد علاقه‌ام می‌رسیدم. دلیل انتخاب این روش هم این بود که تقریبا به تمام امور روزانه خانواده، باید به تنهایی رسیدگی می‌کردم و هر فعالیتی باید در زمان خاص خودش به اتمام می‌رسید. ازآنجاکه هیچوقت امکان صرفنظر کردن از کارهایی که بهشون علاقه‌مند نبودم رو نداشتم پس برای خلاصی از شر کارهای سخت و ناخوشایندم، انجام آن‌ها رو به همان اول وقت روز می‌انداختم.

قبل از شروع روز، تصمیم می‌گرفتم که اگر وقت برای کارهای آسان‌تر پیدا نشد، آن‌ها را به روزهای آینده محول کنم. اما خوشبختانه، در پایان هر روز می‌دیدم علاوه بر فعالیت‌هایی که برای انجامشون برنامه‌ریزی کرده‌ام، به چند مورد دیگر هم، که از قبل بهشون فکر نکرده بودم، رسیدگی کرده‌ام.

بعدها از کتابی به نام "قورباغه‌ات را قورت بده" متوجه شدم که این روشِ به‌ظاهرساده، از مهمترین اصول مدیریت زندگی شخصی است. روشی که علاوه‌بر افزایش قدرت فرد، در ایجاد احساس رضایت در زندگی روزمره هم کارآمد است.