بحرانی که تقریبا همه مردم دنیا می‌شناسند و آن را باور دارند، بحران میان‌سالی است. به این معنا، که اکثر مردم، در دهه 40 و 50 عمر، گرفتار یک افت شدید در زندگی، به شکل پریشانی، شکست‌های مختلف یا ناامیدی می‌شوند. خب، اوضاع روحیه آن‌ها هم در این زمان تعریفی ندارد.

اما، نتیجه تحقیقات علمی در این مورد با باور عمومی مردم متفاوت است. آزمایشات نشان داده که این پدیده، نه یک بحران یا افت شدید، بلکه فقط یک کاهش در احساس خوشبختی به‌حساب‌می‌آید. در این دوره، آدم‌ها با توقعات عجیب و غریبی که در جوانی از خود و آینده‌شان داشته‌اند، مواجه‌اند. وقتی تطابقی بین آن انتظارات و واقعیت نمی‌بینند، دچار ناامیدی می‌شوند. یا اینکه مدام به مرگ فکر می‌کنند و کارهای مهمی که قصد انجامش را داشته‌اند اما هرگز در رسیدگی به آن‌ها، موفق نشده‌اند.

خبر خیلی خوب از جانب روان‌شناسان اینست که افراد در این سنین، راکد نمی‌مانند، بلکه می‌توانند در پیری، حتی بیش از جوانی، احساس خوشبختی کنند. با بالارفتن سن، دیدگاه مردم نسبت به اهداف‌شان در زندگی، واقع‌بینانه‌تر می‌شود و با توجه به اینکه حس می‌کنند زمان کمتری در اختیار دارند، با گزینش دلخواه خود، حتی تعداد دوستان‌شان را محدودتر کرده، با آدم‌ها معاشرت باکیفیت‌تری دارند. درمجموع، با تمرکز بر احساس رضایت و معنادار بودن زندگی، خوشبختی بیشتری را تجربه می‌کنند.