خودی صیاد و نخچیرش مه و مهر

اسیر بند تدبیرش مه و مهر

خودی را تنگ در آغوش کردن

فنا را با بقا هم دوش کردن

خودی اندر خودی گنجد محال است

خودی را عین خود بودن کمال است

خودی تعویذ حفظ کائنات است

نخستین پرتو ذاتش حیات است

خودی را پیکر خاکی حجاب است

طلوع او مثال آفتاب است

بگذر از دشت و در و کوه و دمن

خیمه را اندر وجود خویش زن

جوان مردی که خود را فاش بیند

جهان کهنه را باز آفریند

هزاران انجمن اندر طوافش

که او با خویشتن خلوت گزیند