وقتی در جامعه، ضابطه و قانون درستی حکمفرما نباشد، هیچ چیز بر اساس عدالت به پیش نمی‌رود. در هر جایی خواهی دید که ذره‌ذره همه چیز اثر سوء خود را نشان داده و جامعه را به تباهی می‌کشاند که پیر و جوان، بزرگ و کوچک فرقی نمی‌کند، همه لطمه می‌بینند. مثلا وقتی قانونی در ازدواج، از سمت قانونگذار به خوبی تصویب نشود، پرواضحست که به محض بروز مشکلات، زندگی نابود شده، زنان تنها کسانی هستند که در این زمینه، آزار می‌بینند، محالست به حق و حقوق خود برسند و اگر هم نتیجه‌ای ببینند عذابی می‌کشند که از مرگ بالاتر است. مگر آن‌ها برده هستند که اینگونه با ایشان رفتار می‌شود؟ باید مانند مردان از حقوق اجتماعی برخوردار باشند. آنچنان به آن‌ها ستم می‌شود که بعضا می‌بینی حتی از مهریه خود گذشته، فقط برای آنکه جانشان را نجات دهند.

وقتی وزارتخانه‌ها یا دارایی، شهرداری و ... کار خود را درست انجام نمی‌دهند، مردم پی در پی دچار اشتباهات فوق‌العاده می‌شوند که آن‌ها را بدون اینکه بخواهند درگیر دادگاه‌ها می‌کند. سودجویی‌ها در ساخت‌وساز و کلاهبرداری‌های بیشماری که اتفاق می‌افتد، ساخت آپارتمان‌های انبوه، بدون اجرای اصل 19، و درگیری افراد با هم، موجب شده که حتی بچه‌های بیگناه از زندگی طبیعی برخوردار نباشند. اگر قانون و نظم، حرف اول را بزند، مطمئنا همه چیز به درستی انجام گرفته و شاهد اتفاقات ناگوار نخواهیم بود ولی اینچنین نیست. قانون اجرا نمی‌شود و فقط کار، اینست که مردم را با هم درگیر و به راحتی از این بی‌تدبیری رد شده، تا جامعه آنچنان مشغول به خود شود که آن‌ها را مقصر نداند. با این وضعی که شاهد آنیم زندگی بسیار مشکل به پیش می‌رود. دیگر باید تا چه حد مدیر و مدبر باشی تا بتوانی با سرِ سلامت، طی طریق کنی. کافیست که در همه امور، به ذکاوت و هوش شخصی خودمان، متکی باشیم تا به سرمنزل مقصود رسیم.