خدابیامرز پدرم، وقتی درخت خرمالو رو می‌کاشت، نمی‌دونست که من بعدها، عاشق این میوه میشم. بیشتر میوه‌هاش مال من بود. جالب اینکه پسرم محمدعلی هم خرمالو رو خیلی دوست داره. وقتی در پاییز، پدرم تمام میوه‌هاش رو از درخت می‌چید، یک ظرف بزرگ برای محمدعلی می‌فرستاد. میوه رو تقریبا کال از درخت می‌کَند تا هم خراب نشه و هم از دسترس پرنده‌ها دور بمونه. چون وقتی می‌رسید، خوراک خوبی برای اون‌ها می‌شد، هرچند که یه مقدار براشون روی درخت باقی می‌گذاشت. همیشه هم سفارش می‌کرد که این‌ها رو جایی بچینید تا خوب برسند، اما محمدعلی امان نمی‌داد. خرمالو جزء میوه‌هاییه که فقط در فصل خودش هست و در ماه‌های دیگه اون رو جایی پیدا نمی‌کنی. اگر یکی می‌خوردم و توش هسته داشت، فوری اون رو توی خاک باغچه می‌کاشتم، تا جوانه بزنه و تبدیل به یک درخت بشه برام. اما، یک جوانه کوچک می‌زد و بعد خشک می‌شد! خرمالو میوه‌ای بسیار اشتهاآور و حاوی کلسیم، آهن، گوگرد، فسفر، منیزیم و ویتامین‌های B، A، و C است. بهترست بعد از غذا صرف شود تا هضم را آسان‌تر کند. درضمن، مشکل چربی و فشار خون بالا را هم حل می‌کند.