در روزگاران قدیم، ظروف، البسه، زیورآلات، ... حتی بناها به شکل زیبایی ساخته میشد که امروزه، از آن‌همه سلیقه و ظرافت، کمتر خبری هست. عمده‌ترین علت آن را می‌توان عجله در عرضه نام برد که البته این امر، از زیبایی کار می‌کاهد. اخیرا مغازه‌ای نظرم را جلب کرد که وقتی داخل شدم، فکر کردم رفته‌ام خونه مامان بزرگم! فروشگاهی شیک و زیبا. پرواضح بود که مشتریان خاص خودش را داراست و به همین خاطر، مغازه‌دار باهوش آن، تصمیم گرفته، چیزهایی عرضه کند که خریدار را به طرف خود جلب کرده، به‌طوری‌که تا کالایی را نخرند از آنجا خارج نشوند.

اما بیشتر از همه، انرژی مثبتی که از وسایل، ساطع میشد کاملا مشهود بود؛ از ظروف دم ِدستی گرفته تا آن‌هایی که برای پذیرایی از مهمان در قدیم به کار می‌رفت و انواع تزئینی آن‌ها؛ مسی، برنجی، نقره‌ای، سفالی، سرامیک، چینی ... با نقش و نگارهای منحصربه‌فردشان. آنقدر محو تماشای وسایل بودم، که زمان را فراموش کردم، انگار به عقب برگشتم. تک‌تک آن‌ها با من حرف می‌زدند. هرکدام قصه‌ای را برایم بازگو می‌کردند، گویا رازهای نهفته‌ای را در دل پنهان داشتند، از آدم‌هایی که با آن‌ها، روزگار گذرانده بودند. حس خوبی که خوردن آب‌دوغ‌وخیار در کاسه سرامیک، پختن غذا در ظروف مسی، خوردن آبگوشت در یک کاسه مرغی و بستنی سنتی در بلور بارفتن، حتی یک نیمرو در ظرف "وزیری"، ... در فرد ایجاد می‌کند، غیرقابل‌وصف است. پس تنها، غذا نیست که باید خوب طبخ شود بلکه انرژی‌ای که از ظروف ساطع می‌شود خود، مزید بر علت است که امروزه، ما از آن بی‌بهره‌ایم.

این روزها، عجله در ساخت وسایل، آن‌ها را بی‌روح و هویت کرده. نه تنها من، بلکه خیلی‌ها را می‌بینم که اگر قطعه‌ای از این اقلام قدیمی را بتوانند تهیه کنند آن‌ها را مانند یک گنج، نگهداری کرده تا ازش لذت ببرند. نمی‌توان گفت که عتیقه‌اند، چون چند قرنی ازشان نگذشته، ولی آنچنان از بودنشان در خانه، احساس خوبی به ما دست می‌دهد که دوست داریم آن‌ها را داشته باشیم. فکر آنکه از نسل من چیزی برای آیندگان یادگار نمی‌ماند، ناراحتم می‌کند ولی من از اینکه شیشه‌سسی‌هایی در سایزهای مختلف از خودم برای فرزندانم به جای می‌گذارم، مسرورم :)))

روز زن را به مادرم، بدری یحیی،

و مادربزرگ‌های عزیزم،

صدیقه قنبری، قدسیه کاظم حدادی، مریم ملاحسینی و مهرانگیز مهدی،

تبریک می‌گویم.