بالاخره، کرونا بعد از حدود یک ربع قرن، حق من رو از کسانی که قضاوتم می‌کردند، گرفت. دروغه اگر بگم که سرزنش‌هاشون ناراحتم نمی‌کرد، اما چون به کار خودم ایمان داشتم و سلامتی خانواده برایم مهم بود، به انتقادهای منفی اهمیت نمی‌دادم و روزبه‌روز سعی می‌کردم که با دقت بیشتر، کاری رو انجام بدهم که سلامتی بچه‌هام به خطر نیفته یا خانواده رو متحمل هزینه‌های اضافی نکنم. خوشحالم که با صبوری و اعتمادبه‌نفس کامل، زندگیم رو به‌نحواحسن و بدون عیب، جلو بردم. حالا هرکس هر چیزی که می‌خواد بگه (معتقدم که اگر رفتار بد دیگران من رو نکشه، قویترم می‌کنه).

همه فکری می‌کردم، غیر از اینکه یک ویروس کوچولو بیاد، به دادم برسه و حقانیتم رو ثابت کنه. البته اقرار می‌کنم که گاهی تحت‌تاثیر واقع می‌شدم و فکر می‌کردم، نکنه حرف‌های من اشتباهه. چون حتی اگر کسی انجام نمیده، لااقل می‌تونه که بشنوه. اما، حالا می‌بینم تمام گفتار و کردارم تبدیل به توصیه‌های پزشکی شده که همه مردم در سطح دنیا، نه به‌خاطر دیگران، بلکه به‌خاطر شخص خودشان، موظف به انجامش هستند. البته قابل ذکره که همه موظفند به رعایت، اما درواقع، یک مادر نباید نیازی به توصیه داشته باشه!

جالبه که زیاد به اهمیت الکل فکر نمی‌کردیم. حتی بعضی‌هامون اصلا جدیش هم نمی‌گرفتیم. اما، با اومدن کرونا، شده جزء لاینفک زندگیمون که اگر نبود، نمی‌دونم چه اتفاقی برامون می‌افتاد. حالا باید برای روح آقای زکریای رازی دعای خیر بفرستیم که قطعا مهمترین کشفی بوده که این روزها برای ما کاربرد داره. الکل با خلوص 70درصد، ظاهرا درحال‌حاضر، تنها نابودگر قطعی ویروس کروناست. البته باید حتما در استفاده از الکل به نوع و درصد خلوصش توجه شود. مثلا الکل 90درصد توان نابودکردن ویروس را ندارد و نیز استفاده از الکل صنعتی کاملا در امر ضدعفونی، بی‌نتیجه و البته بسیار مهلک است.