خورش قیمه خیلی لذیذه و تنها غذاییه که توی هر فصلی میشه اون رو مصرف کرد. یه خورش مظلوم و "توی‌جون‌رسی"ه. مثلا وقتی مهمون سرزده می‌رسه به قولی، میشه آب و سیب‌زمینی‌اش رو زیاد کرد تا از نگرانی دربیایم توی عزاداری‌ها و نذری‌دادن‌ها، حق رو ادا می‌کنه و توی اردورفتن‌ها و دورهمی‌های ساده، به‌راحتی ازش استفاده میشه. خورش خوشمزه‌ایه و درعین‌حال، هر ذائقه و سلیقه‌ای اون رو می‌پسنده، چه ساده پخت بشه و چه با نثار، فرقی نداره. تنها خورشیه که میشه به‌تنهایی سروش کرد؛ یا با هر چیزی مثل ماست ساده، سالاد شیرازی، سالاد فصل، سبزی‌خوردن، ... . سر سفره هرکس می‌تونی اون رو پیدا کنی و تا همیشه جایگاه خودش رو بین غذاها خواهد داشت. اگر هم برای آماده‌شدن غذا عجله داشته باشیم، میشه قیمه‌لاپلوش کرد. پختش مثل لوبیاپلو، چه به شکل آبکش و چه کته، خیلی ساده است. در طعم خوش هم، دست کمی از خورش قیمه نداره.

تقدیم به مامانم

وقتی صبح بادمجان و کدو رو می‌داد که پوست کَنیم، می‌فهمیدم امروز ناهار خورش قیمه بادمجان داریم. برای همین با علاقه بیشتری کار می‌کردم. بادمجان‌ها و کدوها، با وسواس خاصی سرخ می‌شدند. همه‌شون یک‌اندازه و شبیه به هم. محال بود یکیش با اون یکی فرق داشته باشد. موقع پختش وقتی پودر لیموعمانی، غوره و پیازداغ بهش اضافه می‌کرد، بوی عطرش تمام خونه رو برمی‌داشت. قیمه‌اش رو که دیگه نگم، واسه خودش قصه‌ای بود. وقتی قرار می‌شد که غذا بره سر سفره، حتما باید با سالاد خیاری که حلقه‌حلقه شده باشه و سبزی‌خوردن سرو بشه. تقدیم به مامانم که آشپزیش بی‌نظیره.