آن‌قدر حق گفتم كه ديگر دوستى برايم باقى نماند.

امام على ع

حقيقت‌گویی، پدیده‌ای كه حتى امام عزيزى چون حضرت امير ع، هم از عواقب بازگویی آن، رهايى ندارد. خصيصه‌اى نيست كه هركس از عهده‌اش برآيد. با اينكه همه از حق گفتن بيشتر خوششان مى‌آيد تا دروغ، ولى نمى‌دانم چرا در عمل، برعكس آن را طلب مى‌كنند. وقتى دروغ بشنوند راضى‌ترند تا درستى. متأسفانه، در زمانه‌اى كه ما زندگى مى‌كنيم، شنيدن حقيقت و گفتن حرف حق، زياد خريدار ندارد. تقریبا همه عادت كرده‌ايم به دروغ. پيدا كردن كسى كه حق را ناحق نكند، مانند گنج، كمياب شده. اگر ببينيم كسى با حق و حقيقت صحبت كند شک می‌كنيم و پى ماجرا را گرفته تا به آن چيزى كه جز دروغ نيست، برسيم. جمله "حق را بگو، حتى اگر به ضرر خودت تمام شود."، مثل خيلى چيزها از ادبيات ما خارج شده و آشنایی با آن نداريم. كاش روزى بيايد كه دل‌هايمان را خانه‌تكانى كرده و از هرچه ناپسندى‌ها پاک كنيم.