در خصوص خواص و مزاج بالنگ (اُترُج) در طب سنتی آمده است که اگر پوست و گوشت سفید خشک‌شده آن را درلابه‌لای لباس‌ها بگذارند، مانع بیدزدن می‌شوند. دارای دو نوع است که نوع کوچک آن را ترنج و نوع بزرگ آن را بالنگ می‌گویند. طبیعت پوست زرد، برگ و شکوفه آن، گرم و خشک است. بالنگ پادزهر سموم حیوانی است. مزاج آن سرد و تر است. شحم آن یعنی گوشت آن، که زیر پوست زرد آن است و شیرین مزه است، سرد و تر است. مغز ترش آن سرد و خشک است. سبب تصفیه خون می‌شود. بویژه صفرای زائد بدن را که موجب حالت تهوع و قی است را برطرف می‌کند.

تسکین حدت صفرا، جلوگیری از غلیان صفرا، تسکین تشنگی، رفع اسهال صفراوی و رفع زردی از خواص ضدصفرای بالنگ است. ترش آن برای خفقان گرم و تقویت کبد و معده و تسکین حرارت درون مفید است. پوست زرد آن برای تقویت قلب و مغز و کبد سرد و معده و احشای داخل شکم مفید است. برای تحلیل بادها و نفخ و کمک به هضم غذا بسیار منفعت دارد. برای این منظور مربای عسلی پوست بالنگ مناسب‎‌ترین روش مصرف آن است. البته در خوردن مربای آن اسراف نباید شود زیرا هضم آن مشکل می‌شود. آب قسمت مغز ترش‌مزه بالنگ، اگر با غذا خورده شود، برای مالیخولیای حاصل سودا، نافع است و چون ترشی آن برای اشخاص سوداوی مضر است، باید با شکر و قند شیرین شود و سپس خورده شود.

ضماد پخته تمام میوه بالنگ در سرکه برای درد مفاصل و نقرس و ورم‌های مختلفه نافع است. بالنگ حاوی مقادیر زیادی سیترونلال است که یک ترکیب آرامش‌دهنده بوده و در درمان بیماران مبتلا به افسردگی و بیماری‌های روانی کاربرد دارد. مصرف فراوان بالنگ برای جگر و مغز گرم‌مزاجان مناسب نیست و باید با مصلحش خورده شود که همان عسل و بنفشه است. در برخی افراد، موجب بروز حساسیت، خارش، کهیر و درماتیت می‌شود.

منبع: خواص بالنگ