توی زندگی برای داشتن یک مسیر دلچسب، نیاز به انگیزه داریم. انگیزه‌ای که ما رو به‌راحتی جلو ببره، از روزمرگی، نجات بده و دستمایه‌ای باشه برای آینده. آدم بی‌انگیزه کوچکترین کارها رو هم با خمودگی و بی‌حوصلگی انجام میده. اما باانگیزه‌ها، مشکل‌ترین کارهای دنیا رو به‌آسانی حل می‌کنند و از پسِ هر چیری برمی‌آیند. به نظر من، زندگی بدون انگیزه، پوچ و بیهوده است. هر فکری، به میل و انگیزه هم نیاز داره تا بتونه به عمل تبدیل بشه. گاهی اوقات این انگیزه رو، یک رقابت سالم می‌تونه به آدم، هدیه بده. رقابتی که مثل یک موتور محرک، نوبه‌نو تازه میشه و هر زمان، ما رو به جلو حرکت میده. برای تحقق چالش‌برانگیزترین کارها، نیاز به تمرکز شدید و تمرین آگاهانه است. این‌کار در تنهایی و خلوت، به دور از حواس‌پرتی مختص شلوغی‌ها، بهتر انجام می‌شود. اما برای همین تمرینات خودجوش و در تنهایی، نیاز اولیه، انگیزه عمیق است. کسانی که باانگیزه باشند، خودشان مولد هستند و بهتر از دیگران، کارهای مهم و پرچالش را به سرانجام می‌رسانند و هر روز، عملکرد خودشان را بهبود می‌بخشند. تنها موردی که اسمش روی خودش است. باید برای زندگی بهتر، حتما برنامه آن را در ذهن، ایجاد کرد. چون با بودنش، اعتمادبه‌نفس زیادی در انسان ایجاد شده تا برای رسیدن به آن مقصود و هدف نهایی، با روحیه بهتر و پرتلاش‌تر حرکت کند.