مرتبا از افرادی که ناراحتی‌هایی در زندگی دارند، می‌شنوم: "الهی بمیرم، راحت شم". هر چیزی وقتی داره، به‌خصوص مردن. مگه میشه غذایی که نصفه پخته‌شده رو خورد؟! باید یک زندگی در حد خودش بپزه، بعد به آخر برسه. همین‌جوری نمی‌تونه، یه کاری نصفه و نیمه‌مونده، رها بشه. چه برسه به کارهای خدا. مهم قضیه اینجاست که باید، از مسیر صفر تا صدی که میریم، در فکر تعالی، پویایی و تکامل شخصی باشیم. چیزی که خداوند ازمون توقع داره. تا وقتی که آخرش رسید، خدا کنه که قرعه‌ی "اِنَّ اَکرَمَکُم عِندَاللهِ اَتقیکُم" رو به ناممون بزنند. وگرنه رنج کشیده‌ایم و زندگی به کاممون نبوده و پرواضحه که آخرش هم چیزی دستمون رو نگرفته، غیر از اینکه خواسته‌ایم جزء مظلومان دنیا باشیم، نه ظالم‌ها. گفتن الهی بمیرم جز ناشکری در برابر ساحت مقدس خداوند ثمر دیگری نداشته و با این جمله فقط خواسته‌ایم از مشکلات فرار کرده و در پی تعالی خود نباشیم.

مردن راحت‌ترین کاریست که در این دنیا می‌توان انجام داد، برای همین طالب آن هستیم. در ضمن، تجربه نشان داده که اگر برای خدا تعیین تکلیف کنیم، او بیشتر مصرّ به آن شده که به ما بفهماند، اراده و مشیت خودش چیست و کجاست و به حرف بنده نیست که به او دستور می‌دهیم. پس همان‌طورکه همه چیز را به او می‌سپاریم، داشتن عمری با برکت را هم از او بخواهیم. یعنی عمر با عزت و مرگ با عزت، که زمانش اصلا مهم نیست. در حقیقت، اگر همه چیز به دست اوست، پس خودش هم می‌داند چه زمانی برای ما مرگ را رقم زند.

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی
نروم جز به همان ره که توام راه نُمایی

همه درگاه تو جویم، همه از فضل تو پویم
همه توحید تو گویم، که به توحید سزایی

همه عزی و جلالی، همه علمی و یقینی
همه نوری و سروری، همه جودی و جزایی

همه غیبی تو بدانی، همه عیبی تو بپوشی
همه بیشی تو بکاهی، همه کمی تو فزایی

تو زن و جفت نداری، تو خور و خفت نداری
احد بی‌زن و جفتی، ملک کامروایی

بری از خوردن و خفتن، بری از شرک و شبیهی
بری از صورت و رنگی، بری از عیب و خطایی

نبُد این خلق و تو بودی، نبُوَد خلق و تو باشی
نه بجنبی نه بگردی، نه بکاهی نه فَزایی

نتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگنجی
نتوان شبه تو گفتن که تو در وهم نیایی

سنایی غزنوی