شمعدونی، تنها گل زیبای سنتیه که قدیم‌ها رو برای آدم‌ها تداعی می‌کنه. خونه‌های قدیمی خشت و گِلی، با حوض‌های فواره‌ای، که جلوه‌ای به اون خونه داده. گلدون‌های شمعدونی دور حوض چیده‌شده، که باصفاش کرده‌اند. پنجره‌هایی که جلوشون حصیرهایی برای جلوگیری از سرما و گرما آویخته شده، که اگر دور روز جمع می‌موند، آقای یاکریم می‌اومد روش خونه می‌کرد تا زندگیش رو شروع کنه. گل‌خونه‌های گوشه همون حیاط، که زمستون‌ها، شمعدونی‌ها به اون‌جا انتقال داده میشه تا توی سرما هم طراوت خودشون رو داشته باشند. گل بی‌آزار و قشنگی که هنوز انرژی مثبت آدم‌های صد سال پیش رو هم، با خودش داره و حس خوبی رو بهمون انتقال میده.

این گیاه، به‌راحتی تکثیر میشه، نیازمند نور آفتابه و آبیاری زیادی نیاز نداره. فقط نباید در زمستان در فضای باز قرار بگیره، به‌خاطر آبی که در برگ‌هاش داره، اگر برف رویش بنشینه، یخ ‌می‌زنه و زود ازبین‌میره. گیاه نازنین، مظلومیه و بی‌آزاریه. انتخاب نام شمعدانی برای این گیاه، بیشتر مربوط به شکل میوه آن‌ است که در داخل کاسبرگ‌های پایا و روی دمگل‌های بلند و در انتهای دمگل مشترک به‌صورت شمعدان چند شاخه قرار می‌گیرند. برخی از انواع شمعدانی، معطر و دارای گل‌های صورتی و کوچک هستند. از برگ‌های معطر شمعدانی عطری، در صنعت عطرسازی هم استفاده می‌شود. نوع دیگری از شمعدانی وجود دارد که با انواع دیگر متفاوت است و هاله سیاه‌رنگی در بین گلبرگ‌های صورتی آن دیده می‌شود و برگ‌های بزرگ‌تری دارند. درنهایت، ای گل علاقه‌مندان زیادی داره و نظر هر سلیقه‌ای رو به خودش جلب می‌کنه.