نیت، روح عبادت است و تنها زمانی هر کاری ارزشمند می‌شود که هدفمند باشد. گاهی بعضی افراد گمان می‌کنند که نیت، شامل کلماتی است که در ابتدای فرایضی مثل نماز، از ذهن یا زبانمان می‌گذارنیم، درحالی‌که این اشتباه است. اینکه بدانیم هر کاری را برای چه منظور و هدفی انجام می‌دهیم، مثل اینکه به فلان مکان برای دیدار شخصی می‌رویم، معنای حقیقی نیت نیست. البته که اگر هم با این عنوان از آن برداشت شود، باز هم می‌توان گفت که نیت بسیار آسانی است. اما، علتی که محرک اصلی هر نوع عملی از ماست، نیت حقیقی ما را می‌سازد؛ اینکه مقصود نهایی ما از آن کار چه بوده و می‌خواهیم به چه هدف مشخصی برسیم. بهترین نتایج همیشه زمانی حاصل می‌شود که هر امری در زندگی را با آگاهی و بینش کامل نسبت به مقصودمان، پیگیری و رفتارمان را بر اساس آن تنظیم کنیم. اما، در این میان، کمال مطلوب وقتی به دست می‌آید و کردار ما ارزشمند می‌شود، که به طور کاملا خالصانه فقط برای رضایت خداوند باشد. این معنای درستِ نیت است که طبق آنچه در احادیث و روایات اشاره‌شده، هویت اصلی هر عملی را تعیین می‌کند.

مسلما در چنین شرایطی هرگز فعلی را صرفا بر پایه عادت‌ها و روزمرگی‌هایمان انجام نمی‌دهیم و از هر مسأله ریز و درشتی در زندگی جاری خود برای جلب رضایت خداوند، نزدیک شدن به او، و فقط برای او بهره می‌بریم. این رویه، پایان نیکِ قرب الی الله را نتیجه می‌دهد. همان نیتی که برای دنیا و آخرت ما کارساز و ماندگار است. البته در راه رسیدن به چنین مقامی باید ابتدا یقین و باور کامل داشته باشیم که خداوند بر تمام اسرار و امور ما ناظر و حاضر است و چیزی از حیطه دانش او پنهان نمی‌ماند، قطعا داشتن چنین باوری انسان را در مسیر رسیدن به خلوص اعمال هدایت می‌کند. درهرصورت، برای انجام هر کاری از ادای فرایض دینی مثل نماز و روزه گرفته تا کوچکترین حرکات زندگی، اگر با قربهً الی الله شروع کنیم، روح ایمان و اصل عبادت را در کالبد فعلمان دمیده‌ایم و انشالله به نتیجه مطلوب در هر دو جهان خواهیم رسید.