معرفی گل مینا

گل مینا گیاهی است علفی، چندساله، خیلی کوتاه به بلندی ۲۰-۵ سانتی‌متر. برگ‌های آن پهن، بیضی که قسمت قاعده برگ باریک‌شده، کمی گوشتی و ریشه‌ای یعنی برگ‌های از ناحیه یقه گیاه به‌طور چتری بیرون آمده‌اند و از وسط برگ‌ها ساقه‌ای بیرون می‌آید که منتهی به یک نهنج گل یا یک طبق گل می‌شود. گل‌های آن از اوایل بهار ظاهر می‌شوند و تا پاییز ادامه دارند، در وسط طبق گل‌های لوله‌ای زرد و در اطراف آن گل‌های زبانه‌ای سفید و گاهی صورتی یا قرمز دیده می‌شود. گل مینا نیز مانند همیشه‌بهار هروقت هوا نامساعد و طوفانی است جمع شده و درمواقعی‌که هوا خوب باشد، باز می‌شود. این گیاه بیشتر در مراتع و چمنزار‌ها می‌روید و در ارتفاعات تا ۲۰۰۰ متر کوهستان هوای سرد تا ۱۶- درجه سانتی‌گراد را تحمل می‌کند.

تکثیر گل مینا از طریق کاشت بذر آن انجام می‌گیرد. به این طریق که در تابستان بذر آن در خزانه کاشته می‌شود و در پاییز و یا در بهار سال بعد به باغچه برده می‌شود. ممکن است از طریق تقسیم بوته در پاییز نیز تکثیر شود. این گیاه بومی اروپا و آسیای صغیر است. گل مینا در ایران نیز انتشار دارد و در اغلب مناطق کاشته می‌شود. در ایران به‌طور وحشی در مناطق غربی ایران در بروجرد، کرند غرب، ماهی‌دشت و صحنه دیده می‌شود. در گلکاری‌ها نیز کاشته می‌شود.

گیاه‌شناسی گل مینا

گل مینا، دارای گلبرگ‌های درخشان و ستاره‌ای‌شکل است، ازهمین‌رو در برخی منابع آن را با نام گل ستاره‌ای می‌شناسند. شکل برگ‌ها در این گل، نیزه‌ای‌شکل بوده و به‌طورتناوب بر روی ساقه قرار دارد و گل‌ها در رنگ‌های سفید، صورتی، آبی و بنفش بوده، وسط آن‌ها زرد رنگ است. گل مینا انواع مختلفی دارد، ارتفاع گیاه در گونه‌های مختلف متفاوت و از ۲۵ تا ۱۵۰ سانتی‌متر متغیر است. در کشور ما این گل در بیشتر مناطق غربی به‌طور خودرو می‌روید و در شهر‌ها نیز در فضای سبز و گلکاری‌ها، کاشته می‌شود. در گل مینا ساپونین، تانن، مالیک اسید، وینیک اسید، استیک اسید، اکسالیک اسید، اسانس، یک ماده رنگی زرد، لعاب فراوان مشخص شده است.

منبع: گل مینا