طبع آدم‌ها با هم متفاوت است. بنابراین، نسخه درمانی یکسانی برای همه نمی‌توان ارائه داد. هرچند که متاسفانه عده زیادی بدون توجه به خطرات آن برای سلامتی، مرتبا براساس تجربیات شخصی خودشان، دیگران را توصیه می‌کنند. ماجرا زمانی وخیم‌تر می‌شود که طبق گفته پزشکان، درمان‌های گیاهی بسیار قوی‌تر، و اگر صحیح نباشد، خطرناک‌تر از داروهای شیمیایی است. مثلا ممکنست طبع یک نفر گرم باشد و هرقدر سردی بخورد برایش ضرری نداشته باشد و بالعکس.

دخترم طبع بسیار گرمی داره و من در زمان کودکی او از این موضوع اطلاعی نداشتم. ولع زیادی برای خوردن خوراکی‌هایی با طبع سرد داشت، مثل ماست، ولی آن‌چنان با لذت می‌خورد که من علیرغم نگرانی‌ام، دلم نمی‌اومد که جلوش رو بگیرم. اما، در یک مهمانی آنقدر ماست خورد که همه گفتند سردیش می‌کنه. میزبان، جوشانده نعناعی آماده کرد و با اصرار، از من خواست که به او بدهم. وقتی یادم میاد که کودکم با خوردن ماست، چه احساس درونی خوبی پیدا کرده، اما با خوردن آن شربت، دوباره حالش بد شده، کلافه میشم و از اینکه به آن توصیه‌ها عمل کردم، احساس پشیمانی دارم. از زمانی که متوجه طبع فرزندانم شدم، دیگر هیچ توصیه‌ای را نپذیرفتم.