سال‌ها پیش که هنوز وسایل‌نقلیه شخصی این اندازه زیاد نشده بود و غالب مسافران با اتوبوس رفت‌وآمد می‌کردند؛ تمامی اتوبوس‌ها و اندک خودروهای شخصی که قصد سفر به مشهد مقدس را داشتند از محور فاروج حرکت می‌کردند. چراکه راه سمنان، اولا کویری بود و در ثانی اینکه سایر مسیرها، آسفالت مرغوبی مانند آسفالت فاروج را نداشتد. یکی از بهترین عوامل جذب اتوبوس‌ها و مسافران برای تردد از مسیر فاروج؛ وجود مسجد صاحب‌الزمان و چلوکبابی سعدی بود و تمامی اتوبوس‌ها برای صرف نهاروشام باید در فاروج توقف می‌کردند.

این توفیق اجباری برای مسافران و اهالی فاروج، سبب شد تا دو نفر از اهالی به نام‌های شیرعلی قلی‌پور و حسین‌علی حاجی‌پور جنب مسجد اقدام به فروش آجیل کنند؛ اولین بار تخمه سیاه آفتاب‌گردان و کدو از سبزوار وارد شد. می‌گویند خود فاروجی‌ها، ابتدا طریقه تف‌دادن تخمه را نمی‌دانستند و اولین تخمه‌پز را حاج‌ علی حاجی‌پور از قوچان آورد. ازآن‌جاکه آن زمان فقط تخمه شور در بازار موجود بود و از تهران وارد می‌شد؛ فاروجی‌ها تخمه را شور نمی‌کردند، بلکه به‌صورت خال‌نمک عرضه می‌کردند؛ یعنی بعد از تف‌دادن تخمه، نمک را با جارو سیخی به روی آن می‌پاشیدند که بعدا تخمه خال‌نمک فاروج نام گرفت و معروف شد.

فاروجی‌ها برای طعم‌دار کردن تخمه از آب‌لیمو، گلپر و کمی رنگ خوراکی استفاده می‌کردند؛ با توجه به اینکه چلوکبابی غذای خوب با گوشت بره عرضه می‌کرد و روزانه بیش از صد دستگاه اتوبوس در فاروج توقف می‌کرد؛ اندک‌اندک کسب‌وکار فروشندگان آجیل، گرفت و در کنار تخمه ژاپنی و آفتاب‌گردان، محصولاتی چون گردو، بادام و کشمش که در منطقه تولید می‌شد هم، جا باز کردند.

آجیل‌فروشان فاروج در تف‌دادن تخمه مهارت یافته و سعی می‌کردند هر تخمه را به‌اندازه لازم حرارت دهند و درنهایت، در امر فروش و تبلیغات و نوع چیدن آجیل که نظر مسافر را جلب کند، هم مهارت خاصی کسب کردند؛ حتی افرادی به نام احمد اسکندری و عزیز باقری در چیدن تخمه مهارت خاص داشته و به‌صورت حرفه‌ای، این‌کار را می‌کردند که تمامی این موارد در شهرت تخمه فاروج دخیل بود. مجموعه عوامل فوق، باعث شد کم‌کم افراد به فروش آجیل روآورند؛ وجود جاده آسیایی و عبور آن از مرکز شهر موجب شد شهر فاروج به‌عنوان پایتخت آجیل نام بگیرد؛ پایتختی که تاکنون دوام داشته و روزبه‌روز نیز بر کیفیت و قدرت آن افزوده می‌شود.

منبع: آجیل فاروج