هزاران کار سخت توی این دنیا هست که هرکس ممکنه انجام بده. اما صبر، کار هرکس نیست. هر آدمی از عهده‌اش برنمیاد. صبر، تلخه. تلخ با سخت، فرق داره. یه تفاوت بزرگ. صبر، تلخه چون حتی نمیشه از اول فهمید، که آخر این‌همه سختی که داری تحمل می‌کنی، چیه. اصلا قرار هست نتیجه‌ای داشته باشه؟! شاید اصولا نتیجه‌اش اون دنیا معلوم بشه، چون خدا خیلی صبور و البته با صابرانه. شاید هم شرایط جوری باشه که به قولی، رسیدن سهم کسانی باشه که نمی‌دوند و نرسیدن حق کسانی که می‌دوند. تلخی صبر، همیشه سر جای خودش باقیه، مستقل از اینکه آدم به خیر و صلاحش در پایان کار، اعتقاد داشته باشه یا نه. بالاخره همه چیز تموم میشه. همه مریضی‌ها، همه غصه‌ها، همه تنهایی‌ها، حتی همه شادکامی‌ها. اما، اونی که صبوری می‌کنه، آخرش حتما یه برگ برنده دستش هست که بقیه ازش محرومند. حتی اگر فقط به‌اندازه یه آرامش وجدان باشه.

رسول اکرم ص:

صبر سه نوع است: صبر در هنگام مصيبت، صبر بر طاعت و صبر بر ترک گناه. صبر آنست كه انسان، گرفتارى و مصيبتى را كه به او مى‌رسد تحمل كند و خشم خود را فروخورد. صبور سه نشانه دارد: اول آنكه سستى نمى‌كند، دوم آنكه افسرده و دلتنگ نمى‌شود و سوم آنكه از پروردگار خود شِكوه نمى‌كند؛ زيرا اگر سستى كند، حق را ضايع كرده، و اگر افسرده و دلتنگ باشد شكر نمى‌گذارد و اگر از پروردگارش شكوه كند او را معصيت كرده است. صبر چهار شعبه دارد: شوق، ترس، زهد و انتظار. هركس شوق بهشت داشته باشد، از هوی‌وهوس دست مى‌كشد و هركس از آتش بترسد، از حرام‌ها خود را نگه‌مى‌دارد و هركس به دنيا بى‌اعتنا باشد، گرفتارى‌ها را به چيزى نگيرد و هركس منتظر مرگ باشد، در كارهاى خير بكوشد.

برخی از معلمین اخلاق، معتقدند که یک نوعِ چهارمی هم از صبر وجود داره که بسیار مهمه. صبر بر "نرسیدن به نتیجه". این دنیا، محل به‌نتیجه‌رسیدن نیست و حتی ظرفیت کافی هم برای ارائه پاداش و مکافات حقیقی نداره. اینکه همیشه به وظیفه‌مون درست عمل کنیم ولو اینکه به نتیجه دلخواه نرسیم، حقیقتا صبر زیادی می‌خواد. یک مثالش رو میشه در کلامی از حضرت رسول ص روشن کرد که: دنیا قابلیت و ظرفیتِ دادن پاداش به مادران رو نداره. شاید به‎‌همین دلیل، خداوند بهشت رو به مادران هدیه داده. تلاش و رنج مادرها که اکثرا هم به قدر کافی ازشون قدردانی نمیشه، موضوعیه که همه، کم‌وبیش باهاش آشنا هستند و نیازی به توضیح بیشتر در مورد صبر مادرانه نیست. اما برای تحمل تلخی این نوع از صبر، یه راه حل کارآمد وجود داره: توکل به خدا. توکل یعنی انجام وظیفه و واگذارکردن نتیجه به خود خدا. این‌طوری عاقبت کار، هر چیزی که باشه، با آرامش کامل اون رو می‌پذیریم.