چهارم كسى است كه بر اثر حقارت و پستى و نداشتن وسيله‏‌اى كه به مقام رياست برسد، از خواستن آن مقام خانه‌نشين گرديده است و چون دسترسى‏ به آرزوهاى خود ندارد، به‌همان حالى كه مانده، خويش را قانع نشان داده، به لباس اهل زهد و تقوى زينت می‌‏دهد، و حال‌آنكه نه در اندرون خود كه شب آرام می‌‏گيرد و نه در بيرون كه روز به‌سرمی‌‏برد اهل قناعت و زهد نيست و مردانى چند، باقى مانده‌‏اند كه ياد روز بازپسين، چشم‌هاى ايشان را پوشانده است، و از بيم آن روز، اشكشان جارى است. پس بعضى از آن‌ها رانده و رميده‌‏اند و جمعى ترسناک و خوار، و برخى خاموش و دهن‌بسته مانده‌‏اند و بعضى از روى اخلاص و راستى دعوت می‌كنند و گروهى اندوهگين و رنجورند، و تقیه و پنهان‌شدن (از دشمنان) ايشان را گمنام كرده و ذلت و خوارى آنان را فراگرفته، پس ايشان در درياى شور فرورفته، دهانشان بسته و دلشان زخم‌دارست، و مردم را پند داده‌‏اند تا اينكه ملول و رنجيده شدند و بر اثر مغلوبیت، ذليل و خوار گشته، كشته گرديدند تا اينكه كم شدند. پس بايد دنيا در نظر شما كوچكتر باشد از تفاله برگ درخت سلم و از خرده‌ريزه‏ایى كه از مقراض می‌‏افتد و پند گيريد از احوال پيشينيان، پيش از آنكه آيندگان از حال شما پند گيرند، و رها كنيد دنيا را كه مذموم و ناپسنديده است، زيرا دنيا به كسی كه بيش از شما به آن علاقه و دوستى داشته، وفاء ننموده.