نمایش درخشان پاییزه و زمستانه میوه‌های آلبالومانند نارنجی شیرخشت آتشین، به این گیاه برای ایجاد حریم و حایل تداول می‌بخشد. پیراکانتا درختچه‌ای حجیم است، با ساقه‌های خاردار خطرناک، می‌توان آن را هرس کرد، اما البته نمایش میوه‌ها کم‌رونق می‌گردد. پیراکانتا عمدتا برای ایجاد حریم و حایل گیاهی مخصوصا در نواحی سردتر پرورش داده می‌شود. ساقه‌های خاردار و برگ‌های سبز براق دارد.

در زمستان خوشه‌های گل‌های سفید آن بسیار جذاب است و از ابتدای عمر گیاه بر شاخسارانش می‌شکفند. در پاییز و زمستان، نمایش پُردوام میوه‌های خوشه‌ای، جلوه درخشانی به باغ می‌دهد و موجب جذب پرندگان می‌شود و این امر،خود موجب پراکنده‌شدن بذر گیاه می‌گردد. اقلام فراوان این گیاه با عمر طولانی در نواحی خنک در دسترس است. اگرچه غالبا برای ایجاد حریم و حایل به‌کار برده می‌شود، اما می‌تواند داربستی شود. ارتفاع آن بعد از ۵ تا ۱۰ سال به ۳ تا ۵ متر می‌رسد.

بهترین نشوونما را در آب‌وهوای سرد و مرطوب دارد، اما در اقلیم‌های دیگر نیز، جز نواحی خیلی گرم، به‌خوبی می‌رویند. برای رشد کامل و متراکم به آفتاب کامل نیاز دارد و به باد تحمل نشان می‌دهد، لذا غالبا به‌عنوان بادشکن و پرچین و حایل پرورش داده می‌شود. به انواع گوناگونی از خاک، تحمل نشان می‌دهد. خاک خوب زهکشی‌شده غنی‌شده با کود آلی را ترجیح می‌دهد اما در خاک‌های فقیر هم کاملا خوب رشد می‌کند.

از طریق کاشت بذر به‌راحتی تکثیر می‌شود، اما نتیجه متغیر است. قلمه‌های نیمه‌خشکِ گرفته شده در پاییز به‌راحتی ریشه‌دار خواهند شد. به بوته‌های تازه کاشته‌شده به‌طور منظم آب بدهید، اما بوته جااُفتاده دوره‌های طولانی خشکی را به سلامت ازسرمی‌گذرانند. اگر هر دو تا سه هفته یک‌بار آبیاری سنگین بشوند نشوونمای خوبی را خواهند داشت. کوددهی ضروری نیست، اما در بهار می‌توان کود یا غذای کامل گیاهی را در زمین به‌کاربرد. مشکل خاصی از لحاظ آفت و بیماری ندارد. به‌طورکلی، هرس شاخه‌ها ضروری نیست، اما پیراستن و شکل‌بخشی به بوته‌ها در هر موقع از سال می‌تواند اجرا شود.

منبع: درخت پیراکانتا