برخلاف دو سال گذشته که معلم‌های مهربون و دلسوزی داشتم، معلم کلاس سوم نه تنها مهربان نبود، بلکه بسیار خشن و بداخلاق هم بود. در خانواده و کل فامیل و دوست‌ها، هیچ‌جا، آدم به این بداخلاقی ندیده بودم. من که عادت کرده بودم، نمی‌تونستم با این حالت، کنار بیام؛ فکر می‌کردم همیشه همه معلم‌ها به همان خوبی هستند. چاره‌ای نبود، باید سال به پایان می‌رسید تا از این مسأله خلاص شد. بچه‌ها رو خیلی دعوا می‌کرد. حتی با بداخلاقی درس می‌داد. حالا که فکر می‌کنم، می‌بینم مشکلی در زندگیش بوده وگرنه این‌همه خشونت، در مورد بچه‌ای که توی سن پایینه، مفهومی نداره.

وقتی می‌خواست مشق‌ها رو نگاه کنه و خط بزنه، گاهی با چنان عصبانیتی این کار رو می‌کرد که ورق دفترچه بچه‌ها پاره میشد. من همیشه مراقب بودم، کاری نکنم که سرم فریاد بکشه. چون به اندازه کافی ازش می‌ترسیدم. یک روز بچه‌اش رو هم با خودش آورده بود سر کلاس. بعد از ساعتی بچه خسته شد و شروع کرد به بهانه‌گرفتن و متعاقب آن به گریه. خودش که عصبانی بود هیچی، حالش بدتر هم شد. یک‌مرتبه فکری به ذهنم رسید که شاید این‌جوری بچه‌ها از دست عصبانیتش در امان بمونند. گفتم: خانم من خوراکی دارم، اجازه می‌دهید بدهم بهش. اینقدر به‌سرعت این حرف رو زدم که فراموش کردم در زنگ تفریح، همه‌اش رو خورده‌ام! هرچی گشتم توی کیفم، دیدم بیسکویت‌هام نیست.

ازش اجازه گرفتم که برم از جیب پالتوم بیارم و او برخلاف میلش اجازه داد. یک‌ سری گیره به دیوار راهرو زده بودند برای آویزان‌کردن پالتوهامون. رفتم سراغش، هرچی گشتم هیچی نبود. مونده بودم چطوری برگردم توی کلاس. از اینکه فکرنکرده، یه چیزی گفتم کلافه بودم و از ترس که با من چه خواهد کرد، نمی‌تونستم داخل بشم ولی اونجا هم نمی‌تونستم بایستم، باید بالاخره می‌رفتم توی کلاس. وقتی وارد شدم، آن‌چنان فریادی سرم کشید که هنوز توی این سن، صداش توی گوشمه. ناخواسته کاری کردم که اون روز بیشتر با بچه‌ها بدرفتاری کرد. قدیمی‌ها چه درست گفتند که در دنیا یه خوبی می‌مونه و یه بدی و هیچوقت هم فراموش نمیشه. خوش به سعادت کسی که فقط از خوبی‌هاش یاد مردم می‌مونه و این‌طوری همیشه در ذهن‌ها زنده است.

آدرس اینستاگرام من