ما به دنیا مى‌آييم براى قصد و هدفى كه خداوند به دنبالش هست و براى ما به‌طور كامل مشخص نيست. اما يک چيز كاملا روشنه و آن اينكه ما بايد براى كامل‌شدن خودمون تلاش كنيم. درحقيقت، به دنيا مى‌آييم تا خود را رشد داده و به تكامل برسيم و براى رسيدن به مقصود خود به كمک او به‌طورحتم، نياز داريم تا بتوانيم موفق شويم. غير از علم و حكمت و وظايف دينى و ...، شخصيت ماست كه اخلاق و رفتار ما در طول زندگى باعث شده تا او شكل گرفته و ما را شخصى موجه يا بالعكس نشان دهد.

محبت‌كردن، باگذشت‌بودن، كمک‌كردن، دوست داشتن، صبر بى‌منتها، آرام و متين بودن، همدردى، و ... اين‌ها مواردى هستند كه اگر در كسى جمع باشد، به‌اضافه آنكه توقعى از طرف مقابل خود هم نداشته باشد، باعث می‌شود تا به خدا نزدیک‌تر شود. چون توانسته گوشه‌اى از گفته‌های ایشان را انجام دهد. اوست كه از عشق و محبت گرفته تا خواسته‌هاى دنيایی ما را بدون توقع و منت‌گذارى به ما عطا مى‌كند. منتظر نيست كه كارى برايش انجام دهيم تا جبران كند. صلاحمان را ببيند (نعمت) مى‌دهد كه از رحمت اوست و اگر ندهد از حكمتش است نه از بخل او. پس بايد مانند او ببخشيم ولى دريافت آن بخشش را فقط از خود او بخواهيم. فقط اوست كه بی‌دريغ می‌دهد و عيب‌ها را مى‌پوشاند. او خود را به بنده‌ای که به خودش شبیه‌تر است نزدیک‌تر می‌کند. درنتيجه، با داشتن صفاتى كه پسنديده اوست، مى‌توان مطمئن شد كه به يک انسان كامل تبديل شده‌ايم.

كُلًّا نُّمِدُّ هَـٰؤُلَاءِ وَ هَـٰؤُلَاءِ مِنْ عَطَاءِ رَبِّکَ وَ مَا كَانَ عَطَاءُ رَبِّکَ مَحْظُورً‌ا

سوره الإسراء آیه ٢٠

و ما به هر دو فرقه از دنیاطلبان و آخرت‌طلبان، به لطف پروردگارت مدد خواهیم داد،

که لطف و عطای پروردگار تو از هیچ‌کس دریغ نخواهد شد.