مواد اولیه ذرت مکزیکی فقط ذرته و قارچ. بعد از پخت، دوازده نوع ادویه به‌همراه پنیر پیتزا و کره بهش اضافه میشه، که از همه‌شون درنهایت، یه مخلوط معجون‌واری به‌دست میاد. آبلیمو و همینطور مقدارش، به سلیقه افراد بستگی داره. ذرت مکزیکی، طرفدارهای زیادی داره، که محمدعلی جزء اون‌هاست، ولی من مخالف مصرفش بودم. غذای بسیار سنگین، چرب و دیرهضمیه، به‌همین‌خاطر برای هر ذائقه‌ای مفید نیست، مخصوصا که تفریحی و بین وعده‌های غذایی خورده میشه و جلوی غذای اصلی رو هم می‌گیره. به خاطر ادویه زیاد و پنیر پیتزای فراوانی که داره، مطمئنا ذائقه ایرانی نمی‌تونه اون رو تحمل کنه، سنگینی ذرت هم مزید بر علته. جوان‌ها به خاطر سس و تندی این خوراکی، دوستش دارند که اصلا غذای مناسبی نیست. زمانی‌که ذرت مکزیکی مرسوم شد، در سفری به شمال، از یک فروشنده، طریقه پختش رو پرسیدم و او با رویی گشاده، بهم یاد داد که بتونم برای محمدعلی بپزم و نخواد که از بیرون تهیه کنه. لااقل چیزی که توی خونه تهیه بشه مطمئنا سالمتره، هم از لحاظ بهداشتی و هم از بابت سلامت موادی که درش به کار رفته‌، قابل اعتمادتره. نمیشه چیزی که جوان‌ها دوست دارند ازشون حذف کنی، باید خودشون متوجه سود و زیان غذایی که مصرف می‌کنند، باشند. ممکنه جوشی که روی پوست بدن بزنه رو بشه معالجه کرد ولی داخل بدن، بسیار خطرناکه و گاهی درمانش مشکلتر.