شهر نورنبرگ در آلمان، اولین مرکزی بود که در اروپا در ساخت آینه و شیشه تخصص و شهرت یافت و سپس شهر معروف ونیز در شمال ایتالیا در این زمینه بلندآوازه شد. در قرون ۱۵ و ۱۶ میلادی، کارگاه‌ها و کارخانه‌های متعددی برای ساخت انواع آینه و شیشه و اشیاء بلورین در ونیز به‌وجود آمد و صنعتگران چیره‌دست این شهر، با نوآوری‌ها و ابتکارات جالبی که در این زمینه از خود نشان دادند، شهرتی در سراسر اروپا به‌هم زدند. در این میان، یک فرد انگلیسی در سال ۱۷۵۱ موفق به نوآوری جالبی در صنایع آینه‌سازی شد و آن اینکه به‌جای استفاده از مخلوط قلع و جیوه برای اندودن پشت شیشه آینه، از مخلوط جیوه و نقره بهره جست. این تغییر از این نظر اهمیت داشت که کاربرد جیوه به‌خاطر سمی‌بودن این فلز مایع متضمن خطراتی بود، در حالی‌که استفاده از نقره، احتمال هرگونه خطری را ازمیان‌می‌برد و این تکنیک تازه به‌زودی در همه‌جا رواج یافت.

کاربردهای علمی آینه

اختراع آینه و تحول و تکامل تدریجی آن، نباید در حد یک ابزار شخصی و تزئینی و به‌منظور دیدن چهره خود تلقی شود، بلکه این اختراع از قرن‌ها پیش کاربرد علمی داشته و اکنون این کاربرد بسیار گسترش یافته است. دانشمندان یونان باستان به خواص آینه‌های کوژ و کاو (محدب و مقعر) آشنائی داشتند و نمونه‌هائی از این‌گونه آینه‌ها که با متمرکزکردن نور خورشید می‌توانست موادی را به آتش بکشد ساخته بودند. علاوه‌براین، در تکنیک‌های پیچیده هواپیمائی در سیستم‌های رادار، در انواع میکروسکوپ، در بسیاری دیگر از وسایل و ابزارهای پیشرفته کنونی، انواع آینه نقش حساسی به‌عهده دارد که یکی از مهم‌ترین آن‌ها استفاده از آینه‌های بسیار عظیم و دقیق در تلسکوپ‌های جدید است.

منبع: آینه‌کاری