هنر آینه‌کاری یکی از زیباترین هنرهای سنتی ایران است که عمدتا در تزئینات داخلی بناهای تاریخی به‌ویژه اماکن متبرکه کاربرد دارد. اجرای طرح‌های منظم و نقش‌های متنوع به‌وسیله قطعات کوچک و بزرگ آینه برای تزئین سطوح داخلی بنا را هنر آینه‌کاری می‌گویند. در این رشته هنری، هنرمند آینه‌کار با استفاده از شیشه و برش آن به اشکال متنوع، فضایی درخشان و زیبا در بناها می‌آفریند که از بازتاب نور در قطعات بی‌شمار آینه، تشعشع، درخشش و زیبایی در تزئینات بناها ایجاد می‌شود و پوششی بسیار مناسب و زیبا برای تزئین بنا از نظر استحکام و دوام است.

آب و آینه در فرهنگ ایرانیان همواره به شکل دو نماد پاکی و روشنایی، راستگویی و صفا مورد توجه بوده و احتمالا به کارگیری آینه در تزئینات معماری برگرفته از همین فرهنگ است. اما بهره‌گیری از قطعات آینه و هنر آینه‌کاری، به‌صورت کنونی ریشه‌‌های اقتصادی نیز دارد. بدین‌معنی که بخشی از آینه‌هایی که از سده ۱۰ ه.ق.، به‌صورت یکی از اقلام وارداتی از اروپا به‌ویژه از ونیز به ایران آورده می‌شد به هنگام جابه‌جایی در راه می‌شکست. هنرمندان ایرانی برای بهره‌گیری از قطعات شکسته راهی ابتکاری یافتند و از آن‌ها برای آینه‌کاری استفاده کردند و آیینه‌کاری ظاهرا با کاربرد آن‌ها آغاز شد. آینه‌کاری در آغاز با نصب جام‌های یک پارچه آینه بر بدنه بنا شروع شد. نه تنها درون بنا بلکه دیوارهای ستون‌دار عصر صفوی نیز با آینه‌های بزرگ تزئین شد.

ابزار و مواد کار آینه‌کاری

مصالح و مواد مورد استفاده در هنر آینه‌کاری، عبارتند از آینه، چسب یا بُنکس (دراصطلاح چسب چوب را گویند)، سریش و گچ نرم. ابزارهایی که در هنر آینه‌کاری استفاده می‌شوند عبارتند از: قلم طراحی، خط‌کش چوبی برای خط‌اندازی روی شیشه، میز زیر دست، الماس آینه‌بر و تنها ابزاری که در نصب آن به‌کار برده می‌شود، کاردک است.

منبع: آینه‌کاری