صنعت كاشی‌سازی و كاشی‌كاری، بیش از همه در تزئین معماری سرزمین ایران، و به‌طورخاص بناهای مذهبی به‌كار گرفته شده است. این هنر از گذشته بسیار دور درنتیجه مهارت، ذوق و سلیقه كاشی‌ساز در مقام شیئی تركیبی متجلی گردیده. بدین‌ترتیب كه هنرمند كاشی‌كار یا موزاییک‌ساز با كاربرد و تركیب رنگ‌های گوناگون و یا دركنارهم قراردادن قطعات ریزی از سنگ‌های رنگین و برطبق نقشه‌ای از قبل طرح گردیده، به اشكالی متفاوت و موزون از تزئینات بنا دست یافته است. طرح‌های ساده هندسی، خط منحنی، نیم‌دایره، مثلث، و خطوط متوازی كه خط عمودی دیگری بر روی آن‌ها رسم شده، از تصاویری هستند كه بر یافته‌های دوره‌های قدیمی‌تر جای دارند، كه به‌مرور، نقش‌های متنوع هندسی، گل و برگ، گیاه و حیوانات كه با الهام و تأثیرپذیری از طبیعت، شكل‌گرفته‌اند پدیدار می‌گردند، و درهمه‌حال، مهارت هنرمند و صنعت‌كار در نقش‌دادن به طرح‌ها و هماهنگ ساختن آن‌ها، بارزترین موضوع مورد توجه است.

این نكته را باید یادآور شد كه مراد كاشی‌گر و كاشی‌ساز از خلق چنین آثار هنری، هرگز رفع احتیاجات عمومی و روزمره نبوده، بلكه شناخت هنرمند از زیبایی و ارضای تمایلات عالی انسانی و مذهبی، مایه اصلی كارش بوده است. مخصوصا اگر به یاد آوریم كه هنرهای كاربردی بیشتر جنبه كاربرد مادی دارد، حال‌آنکه خلق آثار هنری، نمایانگر روح تلطیف‌یافته انسان است، همچنان‌كه «پوپ» پس از دیدن كاشی‌كاری مسجد شیخ لطف‌الله در «بررسی هنر ایران» می‌نویسد، «خلق چنین آثار هنری، جز از راه ایمان به خدا و مذهب، نمی‌تواند به‌وجود آید».

منبع: کاشی‌کاری