بسیاری از مردم به اشتباه تصور می‌کنند عامل اصلی رنگ آبی آسمان ذره‌های ریز گرد و غبار و قطره‌های کوچک آب موجود در جو زمین است، اما درواقع، این‌گونه نیست! همان‌طورکه می‌دانید، نور سفید خورشید مخلوطی از رنگ‌های تشکیل‌دهنده‌ رنگین‌کمان است. «نیوتن» سال‌ها پیش توانست با استفاده از تجزیه نور به‌وسیله منشور، این موضوع را ثابت کند و نشان دهد که این رنگ‌ها طول موج‌های متفاوتی دارند. از طرف دیگر، نور خورشید در مسیر حرکت خود به زمین با مولکول‌های هوا برخورد می‌کند. این مولکول‌ها نور خورشید را پراکنده می‌کنند و اشعه‌هایی که طول موج کوتاه‌تری دارند، بیشتر از بقیه متفرق می‌شوند. به‌عنوان مثال، پراکندگی نور آبی، ده برابر نور قرمز است. به‌همین دلیل است که آسمان آبی به‌نظر می‌رسد.

آسمان بنفش

سؤالی که اینجا مطرح می‌شود اینست که: چرا رنگ آسمان بنفش نیست، درحالی‌که طول موج رنگ بنفش از رنگ آبی هم کمتر است و درنتیجه، بیشتر پخش می‌شود؟! در جواب باید گفت که این مسأله به‌دلیل ساختمان چشم انسان است. در شبکیه‌ چشم انسان سه نوع دریافت‌کننده‌ حساس به نور وجود دارد. این دریافت‌کننده‌ها به سه نور قرمز، آبی و سبز بسیار حساس هستند. بنابراین، زمانی‌که چند رنگ مختلف با طول موج‌های نزدیک وجود دارد، چشم آن رنگی را می‌بیند که حساسیت بیشتری به آن دارد؛ به‌همین دلیل است که ما آسمان را بنفش نمی‌بینیم، چراکه رنگ آبی نسبت به بنفش باعث تحریک بیشتر چشم می شود. وقتی که خورشید در افق قرار دارد، نور آن مسیر بیشتری را نسبت به زمانی که بالای سر ماست طی می‌کند تا به چشم‌ ما برسد. در این مدت، بخش قابل‌توجهی از نور آبی پراکنده می‌شود و رنگ مایل به سرخ باقی می‌ماند. درنتیجه، آسمان هنگام غروب آفتاب قرمز دیده می‌شود.

منبع: همشهری آنلاین