بهترین فضیلت، آگاهی است و گناه، زاییده‌ی جهل. خداوند به انتخابِ آدم و حوا احترام گذاشت، گله‌مند شد، می‌توانست نابودشان کند. اما این فرصت را به آن‌ها داد که جبران کنند. هرچند که خیلی‌ها نتوانستند. حالا که خدا این مهلت را داده ما کی یا چی هستیم که بخواهیم خواهان نابودی آدم‌ها باشیم؟! به دنیای خاکی پا نهادیم تا با زندگی، قیمت پیدا کنیم نه به هر قیمتی زندگی کنیم. در دنیا به لب‌ها نگاه می‌کنیم که چه می‌‌گویند، چشم‌ها که چه می‌بینند، دست‌ها که چه می‌کنند و پاها که کجا می‌روند. اما در آخرت، تنها و تنها به قلب‌ها نگاه می‌شود که چه می‌گویند. در دنیا به دنبال توجیه و در آخرت، در حال یکه به دو و حق‌به‌جانبیم ... .

سعادتمند کسی است که برای رسیدن به شناخت از وجود لایتناهی الهی، تلاش کند که در این صورت، در دنیا، به دنبال دفاع شخصی و کذب و در آخرت، به فکر برگشت دوباره تا جبران اشتباهاتش را کند، نیست. هدف از خلقت، تعالی و صعود است. باید دریافت که به عبث خلق نشده و در راهی پا نهاده‌ایم که صفر تا صدش پر از رمز و راز است و بینهایت شگفتی‌هایی عجیب و غریب. مانند کار خوبی که در حق کسی انجام دهی و از نظرت کوچک است. اما نمی‌دانی که در پی آن، هرچه نیکی از جانب آن شخص صورت گیرد، به پای تو نوشته می‌شود. دیگران زحمتش را می‌کشند و نان ثوابش را تو می‌خوری. در مسیر دنیا، خواستن‌هایی که به آن نرسی و نخواستن‌هایی که دست و پایت را آنچنان ببندند که سخت‌تر از غل و زنجیر. خوش به حال کسی که دعاهایش مستجاب شود و با یک اتفاق، چه سخت و چه آسان، اگر در راه مستقیم نیست، به راه بیاید.

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید

معشوق همین­‌جاست بیایید بیایید

معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار

در بادیه سرگشته شما در چه هوایید

گر صورت بی‌صورت معشوق ببینید

هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید

ده بار از آن راه بدان خانه برفتید

یک بار از این خانه بر این بام برآیید

آن خانه لطیفست نشان‌هاش بگفتید

از خواجۀ آن خانه نشانی بنمایید

یک دسته گل کو اگر آن باغ بدیدید

یک گوهر جان کو اگر از بحر خدایید

با این همه آن رنج شما گنج شما باد

افسوس که بر گنج شما پرده شمایید

مولوی