شیوه ارغوان‌بافی

بافندگان داسی به دست می‌گیرند و به سوی درختان ارغوان می‌روند. زمان این‌کار هنگامی است که درخت جوان است و شاخه‌هایش تازک و منعطف و مناسب کار. هرچه دیرتر به سراغ درختان بروند شاخه‌های ضخیم‌تری نصبیبشان می‌شود و کار برایشان سخت‌تر است. گاهی نیز به سراغ شاخه‌های بیدمشک می‌روند و از آن‌ها استفاده می‌کنند. اواسط بهار تا اواخر پاییز باید به سراغ درختان رفت و با مهارت خاصی ترکه‌ها را جمع کرد. اگر اشتباهی در کار باشد، تا سال بعد زخمی که با داس بر بدن درخت می‌افتد، آن را خشک خواهد کرد.

ترکه‌ها را در آب خیس می‌کنند و در محیط نمدار قرار می‌دهند تا انعطاف آن‌ها بیشتر شود. بافته‌های ارغوان‌بافی بیشتر به شکل بیضی و دایره هستند و به‌همین علت، مقطع کار هنرمند با درهم‌تنیدن ترکه‌ها به همین شکل بافته می‌شود. هنرمند، ترکه را لای انگشتان پا قرار می‌دهد تا تسلط خود را حفظ کند و با کم و زیادکردن رج‌ها، حاصل کارش را ریزبافت یا درشت‌بافت می‌نماید. با جوشاندن ترکه‌ها در دیگ، رنگ آن‌ها را نازک و رنگی می‌کنند و بر حاصل دستشان نقش و نگاری سرشار از ظرافت و رنگ می‌اندازند.

کاربرد ارغوان‌بافی

قبل از اینکه محصولات پلاستیکی راه خود را به خانه‌ها باز کنند و جایگاه خودشان را بیابند، در هر خانه‌ای، سبدهای حاصل دست ارغوان‌بافان پیدا می‌شد. در روستاها که جلوه بیشتری داشت و هر کسی سبدی در دست داشت. ارغوان‌بافی تولیداتی دارد که شستشوی آن‌ها با آب و شوینده‌های معمولی آسیبی در پی ندارد و صدمه‌ای به آن وارد نمی‌کند. تنها دشمنش رطوبت مداوم است و آتش که اگر به جانش بیفتد آن را ازبین‌می‌برد. جای نان، آبکش برای برنج، شستن سبزی و میوه، سبد میوه و گل از تولیداتی است که مزین به هنر ارغوان‌بافی است.

ارغوان‌بافی در شهرهای ایران

این هنر زیبا که طبیعت نقش بزرگی در آن دارد و دستان هنرمندان آن را می‌آراید در کردستان و خراسان رضوی رواج بسیار دارد. در فصل جمع‌آوری ارغوان، ارغوان‌بافان به دشت طبیعی ارغوان در طرقبه می‌روند و ترکه‌های این درخت را برای بافتن با خود می‌برند.

منبع: ارغوان‌بافی