این مطلب قابل‌توجه کسانی است که دوست دارند همیشه حرف، حرف خودشان باشد و دیگران، بدون هیچ چون‌وچرایی، عقاید و افکارشان را تأیید کنند و در همان راستا حرکت. مردم باید در هر زمینه‌ای؛ روش زندگی، افکار سیاسی، عملکرد در کار و تحصیل، ...، حرفی غیر از حرف او نزنند و عملی غیر از چیزی که او می‌خواهد، انجام ندهند. بارها شنیده‌ایم که امام حسین ع همیشه از آزادگی، مردانگی و این نوع مسائل صحبت می‌کردند. این امام بزرگوار، با اینکه تماما در جایگاه حق بودند و در این حقانیت شکی نیست، اما، در شب عاشورا، انتخاب میان ماندن و رفتن را برعهده یارانشان، گذاشتند. در این عملکرد امام، چند نکته بسیار جالب، نهفته است.

اول اینکه هرکس در انتخاب مسیر زندگی و مرگ خودش، حتی در آن شرایط ویژه روز عاشورا هم، مختار است. زمانی‌که به نظر می‌رسد همه چیز روشن و مرز بین حق و باطل به‌خوبی واضح شده است، باز هم اجباری برای عقاید، افکار و نهایتا نوع عملکرد آدم‌ها وجود ندارد و صد البته که تقلید حتی از امام معصوم هم در این موضوع مهم، جایز نیست. دیگر اینکه، در کلام ایشان، حتی دینداری هم شرط کمک‌رسانی به امام برحق قرار داده نشده و تنها با صفت آزادگی و جوانمردی، مردم را دعوت به پذیرش حق می‌کنند. اینکه می‌فرمایند اگر دین ندارید، لااقل آزاده باشید، نشان می‌دهد که ارزش‌های والای انسانی در وجود هر شخصی می‌تواند منجر به رستگاری و سعادت او شود و ملاک‌های روزمره ما برای تمییز انسان سعید از شقی یا دیندار از بی‌دین، همه می‌تواند اشتباه باشد. وقتی در تاریخ اسلام، چنین آموزه‌های روشنی از جانب امامان معصوم وجود دارد، چگونه عده‌ای خودشان را محق می‌دانند که دیگران را مجبور به پذیرش باورهای خود کنند، حتی اگر در مورد مسائل ساده زندگی روزمره باشد؟! پس در تعامل با دیگران باید هر دو طرف حقوقشان محترم و ملاک سنجش باشد. این نوع از عدالت،  تنها در سایه اجتناب از تکبر و خودخواهی حاصل می‌شود.