قيطان، رشته‌ای است كه از ابريشم می‌بافند. به دوخت و اتصال نوعی نخ ضخيم به نام قيطان بر روی پارچه، كه معمولا نيز طرحی را می‌نماياند، قيطان‌دوزی می‌گويند. برای تنوع آن از قيطان‌های الوان استفاده می‌شود كه اين كار در مناطق خاصی بيشتر رواج دارد، ولی در بعضی از مناطق، رنگ قيطان و پارچه، يكنواخت است. قيطان دارای انواع گوناگونی نظير نازک، ضخيم، ساده، تابيده، شكاف‌دار، روكش‌دار، قلاب‌دار يا تزئينی و ... است. قيطان‌دوزی هم‌اكنون در بيشتر نواحی استان‌های خراسان، مازندران، سيستان و بلوچستان، تهران و آذربايجان شرقی رواج دارد.

قیطان‌دوزی در روزگار گذشته كاملا رونق داشته و به‌ويژه در تهيه جهيزيه عروس از آن استفاده كاملی می‌شده است. زنان هنرمند و دختران دم بخت با ابريشم‌های رنگارنگ در تزئين حاشيه‌های بقچه، تاقچه‌پوش، جای نماز، سوزنی، وری‌پوش و مانند آن‌ها بهره می‌گرفتند. يراق‌های پهن و باریک نيز كه از رشته‌های (گلابتون) تهيه می‌گردید و به‌عنوان حاشيه يا مغزی در جلو شلوار زنانه، يل، كمرچين، سليته و هدبند آن‌ها به‌كارمی‌رفت و نيز دورتادور لباس‌های مردانه و زنانه به گونه جالبی قيطان‌دوزی می‌شد و به‌ويژه دور يقه، آستين، كمر و جلوی سينه سردارها، قباها، لباده‌های جوانان كه با اين‌گونه قيطان‌ها و نوارها تزئين می‌یافت، شكل زيبا و جالبی پيدا می‌كرد. امروه اين هنر بر روی لباس كاربرد كمتری دارد.

منبع: هنر قیطان‌دوزی