فیلم زیبای اروند با بازی فوق‌العاده آقای سعید آقاخانی، فجایع جنگ را به‌خوبی به تصویر درآورده است. بسیار نرم و آرام پیش می‌رود، اما تازه بعد از اینکه فیلم به پایان می‌رسد، آنچنان روح و فکر را به خودش درگیر می‌کند، که قدرت گفتن کلمه‌ای را از انسان گرفته و حتی با اینکه بسیار لطیف و جذاب است، اما جرات و قدرت دیدن دوباره‌اش را از هرکسی سلب می‌کند. احساسات، گذشت، فداکاری، ازخودگذشتگی و ...، انسان‌هایی را در زمانی نشان می‌دهد که خشم و بی‌عدالتی بیداد می‌کند؛ یعنی جنگ در برابر عشق. صحنه‌هایی را به تصویر می‌کشد که به جرات می‌توان گفت در هیچ جنگی در دنیا اتفاق نیفتاده، مانند زنده به گور کردن 175 غواص بیگناه و مظلوم با دستان بسته، اسیرانی که باید طبق قوانین بین‌المللی با آن‌ها رفتار می‌شد نه این‌گونه.

وقتی در اردیبهشت‌ماه سال 1394 پیکرهای پاکشان به کشور انتقال پیدا کرد، داغ مردم دوباره تازه شد. چطور می‌شود از این‌همه جنایت گذشت و فراموش کرد؟! آیا نمی‌شد با کمی تدبیر و تعقل، جلوی بسیاری از این‌چنین فجایع را گرفت؟ تا جوانانی که هرکدام سرمایه‌ای بی‌نظیر برای کشور و مفید برای آینده بودند، از بین نروند؟ حتی اگر به قصد فراموشی حادثه، فیلم را بازبینی نکنیم تا از ذهن برود، هم هرگز این وقایع زنده تاریخمان ازیادرفتنی نیست. چگونه می‌توان جواب رنجی را داد که از بیگانه کشیدند و اکنون چندبرابر آن رنج را از آشنا می‌کشند؟ که اگر از این درد بمیریم، حق است. البته که ما چه خوب تاوان و غرامت جنگ را از کشور مزدور گرفتیم! حق ادا شد! با ریختن پول و طلا، کار و نیروی انسانی به عراق، برای ساختن آن کشور و ارزآوری برایشان با سفرهای توریستی به اسم زیارت، هرچند که چنین سفری اول به معرفت نیازمندست. درحالی‌که خود آقا امام حسین ع برای عدالت شهید شدند ولی ما در عمل ثابت کردیم که این موضوع را قبول نداریم و از مرام ایشان پیروی نمی‌کنیم. چه زیبا این فیلم ساخته شد و در 31 شهریورماه سال 1395 به اکران درآمد. الحق که با فیلمنامه‌ای عالی و بازیگری تحسن‌برانگیز و زیبا، مظلومیت فراموش‌شده مردان بزرگ این سرزمین، یادآوری شد. با تشکر از آقای پوریا آذربایجانی، نویسنده و کارگردان این اثر هنری و به‌یادماندنی.

تقدیم به شهیدان غواص؛

قهرمانان مظلوم