هنر کوفته‌گری یا فولادسازی، درواقع برگرفته از ساخت اشیاء آهنی است که به‌صورت هنری توسعه‌یافته است. این هنر از دوره هخامنشیان با ساخت جنگ‌افزارها و مهرها رایج بوده، اما آنچه ما امروزه از این هنر می‌شناسیم یعنی استفاده از فولاد و زرکوبی و مطلاکاری روی آن، از دوره سلجوقیان رواج یافته است و در دوره صفویه که مذهب شیعه در کشور رسمیت یافت این هنر در عَلَم‌سازی و ساخت مجسمه حیوانات و پرندگان برای تزئین عَلَم‌ها رایج شده است. در دوره قاجاریه نیز عَلَم‌سازی توسعه زیادی یافت و روش‌های مختلفی در این هنر، به‌کار گرفته شد. در هنر کوفته‌گری برای ساخت اشیاء مختلف، ابتدا قسمت‌های مختلف طرح را روی کاغذ کشیده، سپس طرح را روی ورق فولادی منتقل نموده، می‌بُرند. آنگاه ورق فولادی را درون کوره قرار می‌دهند تا کاملا سرخ شود، فولاد سرخ‌شده روی سندان چکش‌کاری می‌کنند تا شکل موردنظر به دست آید. پس از ساخت قسمت‌های مختلف شئ آن را با جوش آهن یا برنج به یکدیگر متصل می‌کنند تا طرح کامل شئ حاصل شود.

طلاکوبی / کوفته‌گری

در این رشته از هنرهای سنتی هنرمند به ساخت اشیاء و احجامی با فولاد می‌پردازد که سطح رویی آن‌ها نیز با مفتول طلا، برنج یا نقره نقش‌اندازی می‌گردد. کوفته‌گری همان طلاکوبی بر روی فولاد است. در گذشته طلاکوبی روی فلزاتی مانند مس، برنج مفرغ، نیز انجام میشد. موج‌دار کردن فولاد با طلا و نقره را «طلاکوبی» می‌گویند که به زرکوبی یا طلاکاری نیز مشهور است. ابزار عمده زرکوب، کارد طلاکوبی است که محلی که باید طلاکوبی شود به شکل ضربدر دندانه دندانه و زبر نموده، سیم زر یا نقره به ضخامت هفت صدم میلی‌متر در آن گذاشته، چکش‌کاری می‌کنند. سپس با سنگ عقیق یا یشم آن را پرداخت می‌کنند تا ضمن درخشان شدن، بهتر به زمینه فولادی جفت شود. در گذشته، طلاکوبی روی فلزاتی مانند مس، برنج مفرغ، نیز انجام میشد. اما امروزه هنرمندانی در گوشه و کنار کشور به‌ویژه در اصفهان و تهران آثار زیبای فولادی خلق می‌کنند که در داخل و خارج کشور طرفداران زیادی دارد.

منبع: کوفته‌گری