محققان موسسه تحقیقاتی "پلی‌تکنیک فدرال لوزان" در سوئیس توانستند پاسخ مناسبی برای این پرسش بیابند که چرا صدای ضربان قلبمان را نمی‌شنویم! آن‌ها دریافتند که مغز به‌طور آگاهانه از پردازش سیگنال‌های حسی مربوط به قلب خودداری می‌کند. درواقع، بدن ما تنها آن بخش از محیط را درک می‌کند که مغز تصمیم می‌گیرد در رابطه با آن هوشیار باشد. اما نکته قابل‌توجه اینست که قلب ما نیز در نحوه درک محیط اطراف موثر است.

محققان در جریان کار، از مغز ۱۵۰ داوطلب، دو مرتبه تصویربرداری کردند. برای این منظور مجموعه‌ای از اشکال هندسی برای داوطلبان به نمایش درآمد؛ به‌طوری‌که گاهی تناوب نمایش تصاویر با ضربان قلب آنان هماهنگ بود و گاهی این هماهنگی وجود نداشت. در تصویربرداری به شیوه fMRI مشخص شد در مواردی که آهنگ نمایش تصاویر با ضربان قلب هماهنگ است، داوطلبان در به ‌‌یادسپاری و درک صحیح تصویر دچار مشکل می ‌‌شوند. در حالت نبود هماهنگی آهنگ نمایش تصاویر و ضربان قلب، غشای منزوی مغز دارای عملکرد عادی بود؛ اما در حالت هماهنگی، فعالیت الکتریکی آن افزایش چشمگیری می‌یابد. این عملکرد، پردازش غیرارادی سیگنال است. محققان دریافتند غشای منزوی مغز به‌عنوان یک فیلتر عمل می‌کند و مانع پردازش سیگنال‌های حسی مربوط به ضربان قلب توسط مغز می‌شود. درواقع، آگاهی نسبت به وقایع محیط خارج از بدن برای ما اهمیت دارد و دلیلی برای پردازش تمام اطلاعات دریافتی از اندام‌های داخلی وجود ندارد.

قلب ما پیش از شکل‌گیری مغز و از ابتدای حیات همواره ضربان داشته است و مغز به آن کاملا عادت دارد. بنابراین، طبیعی است که مغز سیگنال‌های حسی آن را کمرنگ کند تا در فرآیند پردازش اطلاعات خارجی تداخلی ایجاد نشود. در تحقیقات پیشین مشخص شد، شنیدن و آگاهی از ضربان قلب می‌تواند منجر به اضطراب و سایر مشکلات روانی شود؛ بنابراین مهمترین تاثیر این فرآیند طبیعی، حفظ آرامش و تمرکز است. گزارش کامل این تحقیقات در نشریه Journal of Neuroscience منتشر شده است.

منبع: بیگ بنگ