رنسانس مسیحی اروپایی در قرن چهارده تا پانزده میلادی به مدت سیصد سال، بین قرون وسطی و عصر جدید اتفاق افتاد. در این دوران تحولات بزرگ علمی، فرهنگی و هنری رخ داد که از مهمترین آن‌ها افت جایگاه ویژه کلیسا در جامعه بود چراکه کشیشان در قرون وسطی در راس اجتماع قرار داشتند. در عصر جدید تغییرات زیادی در مذهب کاتولیک و پروتستان از دیدگاه اجتماعی بین مردم ایجاد شده است. در ایران نیز رنسانس اسلامی در قرن دهم هجری، از زمان صفویه با قدرت گرفتن علمای شیعه در دستگاه‌های سیاسی، شروع شد که اکنون بعد از چهارصد سال، در این کشور به شکل تشکیل یک حکومت توسط آن‌ها تحقق یافته است. اما به نظر می‌رسد در حال حاضر بعد از چند دهه تجربه ناموفق ربط دادن دین به سیاست، که در اصل از هم جداست، شکل صحیح رنسانس اسلامی درحال وقوع است که بزودی شاهد آن خواهیم بود و این شکل درست دین همان است که مهدی عج با آمدنش همه را شگفت‌زده خواهد کرد که یک زن جوان با تشتی پر از طلا در امنیت کامل می‌تواند در سرتاسر دنیا، به تنهایی، سفر کند. امنیت نه حجاب! یعنی تعرضی به او از سمت دیگران، نخواهد شد.

در عصر صفویه، نسبت به همه ادوار پیش از آن، فرصت مناسبتری جهت حضور عالمان شیعه در دربار سیاسی فراهم شده است. البته هر چند عالمان شیعه نتوانستند در این عصر، مستقیماً بر مسند حکومت بنشینند، اما آن ها به خوبی توانستند نظرات اشتباه خودا را در جهت‌دهی به برنامه‌های حکومتی اعمال کنند. در این عصر، ایرانیان در اکثر علوم و فنون، رشد چشم‌گیر و فوق‌العاده‌ای داشتند، تا جایی‌که اعجاب بسیاری از مسافران، مبلغان و برخی از سیاست‌مداران اروپایی را برانگیخت. به‌همین خاطر بزودی شاهد شکل صحیح و حقیقی رنسانس اسلامی شیعی خواهیم بود و دین به صورت درست و در جایگاه اصلی و مجزای خود در جامعه تحقق پیدا خواهد کرد و مشخص خواهد شد که با سیاست نباید مخلوط شود چون با هم مغایرند.