خیابان علی ابن ابیطالب ع مدینه، خیابانی نسبتا طولانی است. در این خیابان بعد از طی مسیری حدود 2 کیلومتر، به بیمارستان الزهرا می‌رسی. درست مقابل بیمارستان کوچه باریکی قرار دارد که به مسجد شیعیان مدینه منتهی می‌شود. نمای بیرونی مسجد چندان جذاب نیست. درواقع، شبستان و باقی بخش‌های مسجد درون یک دیوار سرتاسری محصور شده است. اما همین که داخل می‌شوی، نمایی کاملا متفاوت را مشاهده می‌کنی. نخل‌های خرما دورتادور ساختمان مسجد را احاطه کرده و یک استراحتگاه دنج درست روبه‌روی شبستان احداث شده است. کمی آن‌طرف‌تر هم یک برکه کوچک مصنوعی دیده می‌شود که صدای آن گوشنواز است؛ خلاصه غنیمتی است در این محله فقیرنشین شهر.

شبستان مسجد درست مانند سایر ساختمان‌های این منطقه است؛ نسبتا قدیمی و رنگ و رو رفته. بالای چارچوب در ورودی آن، پارچه نوشته‌ای نصب شده که با خط خوش روی آن نوشته‌اند: السّلام علیک ایتّها الصّدّیقه الشّهیده. وارد مسجد که می‌شوی، اصلا احساس غربت نمی‌کنی. در و دیوار آن پر است از نام‌های ائمه و معصومین. حتی چهره نمازگزاران هم قریب به نظر می‌رسد. در ایام حج این مسجد از همیشه شلوغ‌تر است و برخی زائران کشورهای عراق، پاکستان، هند، آمریکا و لبنان حداقل برای یک بار در آن اقامه نماز می‌کنند. نماز که تمام می‌شود، «شیخ عمروی» امام جماعت مسجد در محراب می‌ایستد و یکی‌یکی با تمام نمازگزاران خوش و بش می‌کند. فرزند شیخ عمروی درباره این خانواده می‌گوید: «العمروی» یک خاندان شناخته شده شیعی است که نسب آن به قبیله خزرج، یکی از دو قبیله‌ای که در بدو ورود پیامبر اکرم ص به مدینه با آغوش گرم از ایشان استقبال کردند، می‌رسد.

داستان این مسجد و این باغ هم البته جالب و خواندنی است؛ شیخ عمروی زمانی که برای تحصیل علوم دینی در نجف زندگی می‌کرد، با تنگناها و دشواری‌های مالی بسیاری روبه‌رو می‌شود، اما پس از مدتی، خدا در زندگی‌اش گشایشی ایجاد می‌کند، طوری‌که از راه خرید و فروش سنگ‌های زینتی، سرمایه‌ای جمع می‌کند و در مدینه مزرعه‌ای می‌خرد که بعدها این مزرعه توسعه پیدا می‌کند. کسانی که به مدینه مشرف شده‌اند، احتمالا این مسجد را می‌شناسند اما به مسافران آینده مدینه توصیه می‌کنم حتما نماز خواندن در این مسجد را از دست ندهند.

منبع: جام جم