پرده‌های صوتی یا تارهای صوتی (به انگلیسی: vocal folds) شامل دو غشای لعاب‌مانند هستند که به صورت افقی در حنجره کشیده شده‌اند. با ارتعاش آن‌ها در اثر عبور هوا، پدیده واک‌داری روی می‌دهد. این پرده‌ها هنگام دم و بازدم، باز هستند و هنگامی‌که انسان نفس خود را حبس می‌کند، بسته می‌شوند. ارتعاش این پرده‌ها باعث ایجاد پدیده واک‌داری آواها می‌شود. عبارات «تارآوا» یا «تارهای صوتی» (به انگلیسی: Vocal cords) نیز برای اشاره به پرده‌های صوتی به کار می‌روند. ظاهرا اولین بار آنتوان فرن کالبدشناس فرانسوی در سال ۱۷۴۱ از این واژه استفاده کرده است. او که صدای انسان را به ویولن تشبیه کرده بود، کارکرد حرکت هوا را همچون حرکت آرشه بر تارهای صوتی می‌پنداشت. اما در حقیقت این پرده‌ها به شکل تار نیستند و دارای مساحت هستند. یک سر این پرده‌ها به غضروف تیروئید و سر دیگر آن‌ها به غضروف آریتنوئید متصل است.

مفاصل (بخش‌هایی از دستگاه صوتی در قسمت فوقانی حنجره شامل زبان، کام، گونه، لب‌ها و غیره)، صدای نشأت گرفته از حنجره را واضح و شفاف و به نوعی فیلتر می‌کنند و تا حدی می‌توانند جریان هوای حنجره را به عنوان یک منبع صدا تقویت یا تضعیف نمایند. تارهای صوتی در ترکیب با مفاصل قادر به تولید آرایه‌های بسیار پیچیده‌ای از صدا هستند. تن یا لحن صدا می‌تواند بیانگر احساسات مختلف انسان باشد: مانند خشم، تعجب یا شادی. خواننده‌ها از صدای انسان به عنوان ابزاری برای ایجاد موسیقی استفاده می‌کنند.

طیف صدای انسان که نشان‌دهنده هارمونیک بودن آن است.

صدای انسان یا آوای آدمی متشکل از صوتی است که با استفاده از تارهای صوتی توسط انسان ساخته شده و برای صحبت کردن، آواز خواندن، خندیدن، گریه کردن، فریاد زدن و ... مورد استفاده قرار می‌گیرد. تارهای صوتی فقط بخشی از صدای اولیه انسان را می‌سازند و به طور کلی مکانیزم تولید صدای انسان را می‌توان به سه بخش ریه، تارهای صوتی موجود در حنجره و مفاصل تقسیم‌بندی کرد. ریه (پمپ) باید جریان هوا و فشار هوای کافی را برای ارتعاش تارهای صوتی تولید کند تارهای صوتی یک دریچه ارتعاشی هستند که جریان هوا را از ریه صادر می‌کند تا پالس‌های قابل شنیدنی را به صورت یک منبع صدا در حنجره تولید نمایند. عضلات حنجره، طول و تنش تارهای صوتی را برای ایجاد تن صدایی بسیار خوب تنظیم می‌کنند.

منبع: ویکی‌پدیا