از وقتی خودم رو شناختم از حرف زدن‌های عده‌ای تعجب می‌کردم که چرا توی مکالماتشون با یکدیگر دروغ می‌گویند. از کسی می‌ترسند؟! مگر نه اینست که باید فقط از خدا ترسید و روزی در حضور او می‌ایستیم و باید جوابگوی اعمال خود باشیم؟! بندگانش که مثل خود ما هستند، گرفتار و نیازمند او. درهرصورت، اگر به رو نیاری، که یعنی نفهمیدم، از درون حرص می‌خوری. اگر بگی، جبهه می‌گیرند: انکار، تهمت، توهین و تحقیر، ...، هر جوری که بتوانند می‌برندت توی جاده خاکی. همچین که خوب حواست رو پرت کردند و از سادگیت استفاده، خودشون رو توجیه می‌کنند و توپ رو می‌اندازند توی زمینت، اینطوری یعنی انگار نه انگار. اگر باهاشون مقابله کنی ممکنه حساب کار دستشون بیاد و دیگه لااقل باهات این کار رو نکنند. اما اگر نه، باید مرتبا منتظر باشی که از جانبشون آزار ببینی. به نظر من، دو برابر گناه می‌کنند. هم می‌دونند چی میگن و هم اینکه از این صفات رذیله که در قرآن از آن مذمت شده‌ایم، خبر دارند. غیر از این، نمی‌تونی بگی که مبتلا به بیماری هستند و نمی‌توانند از شرش نجات پیدا کنند. دو حالت پیش میاد یا مردم از دوروبرش می‌ریزند، یا اون‌ها هم باهاشون تعامل می‌کنند که پرواضحه از ترسشونه که گربه شاخشون نزنه. اینجوری بدتر تشویق می‌شوند و درنهایت نمی‌فهمند چه بلایی سرشون می‌آید.

جالب اینجاست که در درازمدت وقتی اون نتیجه بدی گه فکر نمی‌کردند، بهش برسند، به سرشون بیاد ناله و نفرینشون عالم رو برمی‌داره و با مظلوم‌نمایی، باز می‌خواهند آدم‌ها رو به سخره بگیرند. باید امید داشت که خداوند لحظه‌ای چشم ازمون برنداره و ما رو به خودمون واگذار نکنه که در غیراین‌صورت، معلوم نیست چه سرنوشتی پیدا کنیم. متاسفانه ندیدم کسی که به این صفات زشت مبتلا باشه، بهبودی نصیبش شده و از آن سر سلامت به در ببره. کژدم وقتی گرفتار میشه مثلا توی دایره آتش محاصره، شروع می‌کنه نیش زدن به خودش. اینقدر این کار رو تکرار می‌کنه تا از بین بره. نیستش که نیش عقرب نه از ره کین است، اقتضای طبیعتش این است. پس ما هم می‌نشینیم به نظاره، به خاطر اینکه روزی به لحظه موعود می‌رسیم، آن را درک می‌کنیم و فراری از آن روز امکان ندارد، یوم القیامه، تجربه کرده و از او یاد می‌گیریم که مواظب و مراقب خودمون باشیم و اینگونه رفتار نکنیم که اگر مبتلا شویم رهایی بسیار مشکل و یا حتی غیرممکن است.