پیراشکی مانند دونات، شیرینی محبوب من بود. البته مدل پودر قندی و کرمدارش. مهدی هم خیلی دوست داشت. او مدل چرب کره‌ای رو بیشتر می‌پسندید و گاهی، با شکلات آغشته. من بلد نبودم درستش کنم، همیشه از بیرون تهیه می‌کردم. یک بار ازم خواست گوشت و سبزیجاتش رو براش بخرم که زیاد خوشش نیومد. مدل چربش با روغن زیادی سرخ میشه که فکر می‌کنم، خیلی سالم نباشه ولی با شیر کاکائو مخصوصا در زمستان، می‌چسبید و مزه می‌داد. وقتی تهیه‌اش می‌کردم توی ظرفِ دردار نگهداری، تا بعدازظهر بیاد و با عصرونه‌اش بخوره. هروقت می‌خواستم بخرم، نون شیرمال هم در کنارش می‌گرفتم تا هر کدوم رو می‌خواهند بخورند که با شیر داغ بسیار لذیذه. اصولا شیرینی‌هایی که توی نان فانتزی فروشی، پخت میشد، بیشتر طالب بودم که تهیه کنم. چون مواد نگهدارنده در آن‌ها کمتر به کار میره، مثل نان کشمشی، دونات، نان سوخاری. پیراشکی یک میان‌وعده بین‌المللیه که در کشور ما نوعی شیرینی محسوب میشه. اما شنیده‌ام که در کشورهای دیگر به عنوان یک پیش‌غذا یا غذای خیابانی مصرف میشه. با اینکه پخت خیلی پیچیده‌ای نداره اما باید مایه آن بسیار استادانه زده بشه، چون اگر آرد در خمیر آن زیاد باشه، خشک و سفت میشه.