این موضوع انشاء، "علم بهترست یا ثروت"، را همه برای یک بار هم که شده در دوران تحصیلشان به گفته معلم، مجبور به نوشتنش شده‌اند. هرکس نظر خاص خودش را دارد ولی من چه آن‌موقع که بچه بودم و چه حالا، از این عقیده‌ام برنمی‌گردم که هر دو باید باشند و به موازات هم پیش بروند. ثروت نباشد نمی‌توانی علم را ادامه دهی. اگر علم را نداشته باشی، نمی‌توانی ثروت به دست آوری. تازه غیر از این دو تا، یک شقّ سومی هم وجود دارد که من اضافه می‌کنم و آن عقل معاش است که قدیمی‌ها می‌گفتند، اگر کسی داشته باشد با وجود همه نداشتن‌ها به همه چیز می‌رسد و اگر نداشته باشد همان‌هایی را هم که دارد از دست می‌دهد، چه برسد به اینکه بخواهد به دست بیاورد. این موضوع، شامل دل داشتن، ریسک و گذشت کردن، محبت دادن به دیگران و دانستن چگونه عمل کردن در هر مقطعی از کار، است. آینده را به خوبی دیدن و چند قدم، بیشتر از دیگران جلوتر حرکت کردن، ... و خیلی چیزهای دیگری که لازمه هر عملکردی در زندگی است. هر کدامشان به‌تنهایی امکان‌پذیر است ولی به سختی جلو می‌رود. اما وقتی تنگاتنگِ هم پیش بروند، بهترین‌ها را رقم می‌زنند. علمی که با آگاهی و عمیق دریافت شود و مالی که به درستی و تدبیری اندیشمندانه خرج.

مجموعه هر سه مورد با هم، موفقیت حتمی برای شخص دارنده‌اش به همراه دارد که در آخر عمر، دستگیرش می‌شود که کارکردش چه خوب بوده. البته می‌شود با ثروت به تنهایی یا علم که شخص دارنده‌اش با تجربه باشد و بداند که چکار می‌کند، به پیش برد ولی درصدش بسیار پایین است. در هر مسیری که قدم می‌نهیم، باید متوجه این مقوله باشیم که با ذات و صفات ما هم‌گونی داشته باشد. کاری را انجام دهیم که بهش علاقه‌مند باشیم و استعدادش را در خودمان ببینیم که مطمئنا موفقیت حتمی را به همراه دارد. در غیراین‌صورت فقط زمان را از دست داده‌ایم و نتیجه‌اش اینست که به اصطلاح، از شاخه‌ای به شاخه دیگر، تغییر روش داده و مدام با عوض کردن هدف، بیشتر به کلافگی خودمان دامن می‌زنیم. در آینده‌ای نه چندان دور، متوجهش می‌شویم و درصد اینکه بتوانیم جبران مافات کنیم پایین است و نمی‌توانیم کاری که ما را به مقصود برساند، انجام دهیم.