حال که روزگار در اختیار توست آسان گیر، و برای آنکه بیشتر به‌دست آوری خطر نکن، از سوارشدن بر مرکب ستیزه‌جویی بپرهیز. چون برادرت از تو جدا گردد، تو پیوند دوستی را برقرار کن، اگر روی برگرداند تو مهربانی کن، و چون بخل ورزد تو بخشنده باش، هنگامی که دوری می‏‌گزیند تو نزدیک شو، و چون سخت می‌‏گیرد تو آسان گیر، و به هنگام گناهش عذر او بپذیر، چنانکه گویا بنده او می‌‏باشی، و او صاحب نعمت تو است. مبادا دستورات یادشده را با غیر دوستانت انجام دهی، یا با انسان‌هایی که سزاوار آن نیستند به‌جاآوری، دشمن دوست خود را دوست مگیر تا با دوست دشمنی نکنی، در پند دادن دوست بکوش، خوب باشد يا بد، و خشم را فروخور که من جرعه‏‌ای شیرین‏‌تر از آن ننوشیدم، و پایانی گواراتر از آن ندیدم.

با آن‌کس که با تو درشتى کرد، نرم باش که امید است به زودی در برابر تو نرم شود، با دشمن خود با بخشش رفتار کن، زیرا سرانجام شیرین دو پیروزی است (انتقام‌گرفتن یا بخشیدن) اگر خواستی از برادرت جدا شوی، جایی برای دوستی باقی گذار تا اگر روزی خواست به سوی تو بازگردد بتواند، کسی به تو گمان نیک برد او را تصدیق کن. هرگز حق برادرت را با اعتماد دوستی که با او داری ضایع نکن، زیرا آن‌کس که حقش را ضایع می‌‏کنی با تو برادر نخواهد بود، و افراد خانواده‏‌ات بدبخت‌‏ترین مردم نسبت به تو نباشند، و به کسی که به تو علاقه‌ای ندارد دل مبند، مبادا برادرت برای قطع پیوند دوستی، دلیلی محکم‏‌تر از برقراری پیوند با تو داشته باشد، و یا در بدی کردن، بهانه‌ای قوی‌تر از نیکی‌کردن تو بیاورد، ستمکاری کسی که بر تو ستم می‏‌کند در دیده‌ات بزرگ جلوه نکند، چه او به زیان خود، و سود تو کوشش دارد، و سزای آن‌کس که تو را شاد می‌‏کند، بدی‌کردن نیست.

(نامه 31 نهج‌البلاغه فرازى از وصيت‌نامه آقا امام على‌ع خطاب به آقا امام حسن مجتبى‌ع)