یَهدِی بهِ اللهُ مَنِ اتَّبَع رِضوَانَهُ سُبُلَ السَّلَامِ

وَ یُخرِجُهُم مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلیَ النُّورِ بِإذنِهِ وَ یَهدِیَهُم

اِلی صِراطِ المُستَقِیمِ

سوره مائده آیه 16

خداوند به برکت آن کسانی که از خشنودی خدا پيروی می‌کنند،

به راه‌های سلامت هدايت می‌کند

و به فرمان خود از تاريکی‌ها به سوی روشنايی‌ها می‌برد

و آن‌ها را به سوی راه راست رهبری می‌نمايد.

با ديدن اين آيه به‌ وجد آمدم. واقعا حقيقت داره؟ ای بابا! چی دارم ميگم از بس هيجان‌زده شده‌ام، نمی‌توانم مغزم را جمع‌وجور کنم. آخه خداجون! يه خرده به ما که تو اين قرن و زمانه زندگی می‌کنيم، حق بديد. خود من سعی می‌کنم، اين‌چنين که شما می‌گيد، بشم. ولی قبول کنيد که کار ما خيلی سخت‌تر از کسانی است که در زمان پيامبر و امامان زندگی می‌کردند.

چون ما که آن‌ها را نمی‌بینیم، پس اجرای اوامر شما برای ما بنده‌های شيرپاک‌خورده، یه خرده سخت‌ترست. آن‌ها با حضور فيزيکی پيامبر و امامان نيرو گرفته، راهشان را به سوی تعالی باز می‌کردند، ولی ما چی؟ يکی مثل من که کارش هم درست و حسابی نباشه، چه‌بسا آن‌ها را تکذيب هم بکنه. ولی نه، شوخی کردم. دوستت دارم تا آن‌جايی‌که بتونم از گفته‌هايتان تبعيت می‌کنم. اميدوارم روزی که شما من رو پذيرفتيد، رضايتتان را جلب کرده باشم تا شما مرا با خوبان محشور کنيد. ‌جایی می‌خوندم که: "ایمان یعنی اعتقاد به چیزهایی که نمی‌بینیم و پاداش این اعتقاد هم دیدن همان چیزهاست."

قُلْ هَلْ مِن شُرَکَآئِکُم مَّن یَهْدِى إِلَى الْحَقِّ قُلِ اللَّهُ یَهْدِى لِلْحَقِّ أَفَمَن یَهْدِى إِلَى

الْحَقِّ أَحَقُّ أَن یُتَّبَعَ أَمَّن لَّا یَهِدِّى إِلَّآ أَن یُهْدَى‏ فَمَا لَکُمْ کَیْفَ تَحْکُمُونَ‏

سوره یونس آیه 35

بگو: آیا از معبودهایى که شما شریک خدا قرار داده‌‏اید، کسى هست که به سوى حق، هدایت کند؟ بگو: (فقط) خداوند به حق هدایت مى‌کند. پس آیا کسى که به سوى حق هدایت مى‌‏کند براى پیروى شایسته‌‏تر است، یا کسى که خود هدایت نمى‌‏شود، مگر آنکه هدایتش کنند؟ شما را چه مى‏‌شود؟ چگونه حکم مى‏‌کنید؟!

در تفسیر نور برای این آیه آمده است:

این آیه به نبوت، امامت و امر هدایت بشر اشاره مى‏‌کند. هدایت دو نوع است: یکى نشان‌دادن راه، دیگرى رساندن به مقصد و مقصود. نوع اول، کار انبیاء است، «جعلناهم ائمّةً یهدون بأمرنا» اما هدایت به‌معناى دوم، خاص خداوند است. «انّک لاتهدى من اَحبَبتَ ولکن اللَّه یهدى» «یهدى الى الحقّ» و«یهدى للحقّ»، هردو به یک معناست. طبق روایات متواتر از شیعه و اهل سنت، پیامبراکرم ص فرمودند: «الحقّ مع علىٍّ و علىٌّ مع الحقّ»، همواره حق با على ع است و على ع با حق است.

ارشاد و هدایت، یکى از شئون خداوندى است. هدایت صحیح، به علم گسترده و مصون از خطا، قدرت، محبت و هدف نیازمند است. لذا جز خداوند و کسانى که او به‌عنوان راهنما تعیین کرده، دیگران نمى‌توانند هادى باشند. کسى شایسته‏ پیروى است که به حق راهنمایى می‌‏کند. اصل نبوت، امامت و اطاعت از رهبر معصوم، یک اصل عقلى است.

در تفسیر المیزان برای این آیه آمده است:

اين آيات حجت‏‌هایی است قاطع بر ربوبيت خدای تعالی و رسول گرامی خود را دستور می‌دهد كه اين حجت‌‏ها را عليه مشركين اقامه نماید. اين حجت‌‏ها سه حجت است كه از نظر دقت و متانت دارای ترتیب‌اند: حجت اول از راهی اقامه شده كه وثنی‌‏ها و بت‌‏پرستان آن را معتبر می‌دانستند، چون بت‏‌پرستان با پرستش بت‏‌ها ارباب بت‌‏ها را می‌‏پرستيدند، كه به عقيده آنان مدبر عالم كون بودند و هریک از آن رب‌‏های گوناگون را به‌خاطر تدبير خاصی كه آن رب دارد، می‌‏پرستيدند تا رضايت او را جلب نموده، از بركات مخصوصی كه آن رب داشت بهره‌‏مند شده، از خشم و عقوبتش ايمن گردند، مثلا ساكنان لب درياها رب دريا را می‌پرستيدند و ساكنان كوهستان‌ها رب كوه‌ها را و ساكنان بيابان‌ها رب بيابان‌ها را، و همچنين اهل هر رشته از علوم و صناعات و اهل جنگ و غارت و هر طائفه‌ای ديگر رب آن‌ها را می‌‏پرستيدند كه تدبير آن رب با هدفی كه آنان از عبادت داشتند تناسب داشت، تا آن رب از پرستنده خود راضی شود و با رضايت خود بركاتش را بر او ارزانی داشته خشم و غضبش را از او باز دارد.

حجتی كه عليه اين عقيده خرافی اقامه شده اين است كه تدبير عالم انسانی و ساير موجودات همه‌وهمه به دست خدای سبحان است، نه به دست غير او، و مشركين اعتراف دارند كه خالق كل عالم خدا است و بس. پس، بايد بپذيرند كه هم او مدبر كل عالم است، (و اوست كه هر چيزی را در جای خود آفريده، پس واجب است تنها او را يگانه در ربوبيت دانسته غير او را نپرستند).