توی هر دوره و زمانه‌ای یک سری چیزها میاد و میره. بعضی‌هاشون مد میشن و رو بورسن، بعضی‌هاشون هم نه، مدتی هستند و بعد ازبین‌میرن. البته خدا نکنه که به دین و مذهبمون کار داشته باشن که تر و خشک با هم می‌سوزن و به عقوبتش دچار می‌شن. یک چیزی که به‌نظر می‌رسه توی این دهه اخیر روی کار آمده و خیلی طرفدار پیدا کرده، مداحی‌های مدل جدید پاپه. اوایلش، خیلی متوجه نمی‌شدم، تا اینکه یواش‌یواش به ماهیتش پی‌بردم. بعضی از این هیئت‌ها برای پرشورتر کردن مراسمشون، دیگه شورش رو درآورده‌اند. همچین اسم ائمه رو می‌برن که انگار دارن پسر خاله‌شون رو صدا می‌زنند، که البته اون‌ها رو هم این‌طوری خطاب نمی‌کنند که امام رو میگن. برای سینه زدن یا کف زدنشون هم آنچنان زیاده‌روی کرده‌اند که شکایت همه رو باعث شده‌اند.

دیگه از حاجی مهرپیشانی‌ها نگم که بوی گوشت پخته پوستشون از یک فرسخی یا حتی از پشت تلویزیون هم به مشام می‌رسه! خدا پدر قاشق چای‌خوری و پشت نعلبکی را بیامرزد که باعث میشن به چهره ایشان ایمان و نور اضافه کنه، آخه از عبادت زیاده!!! جالب اینه که روز قبل اینطور نبوده و یک‌باره فردا اینجوری می‌بینیش. یکی نیست به اینا بگه، تو مگه چند سالته؟ چقدر عبادت کرده‌ای که پیشانیت به این روز در آمده؟! اینجاست که نعوذبالله تعجب می‌کنی از دین و ایمان عده‌ای مثل آیت‌الله جوادی آملی، که لابد این بنده خدا اصلا نماز نمی‌خونه که اینقدر پیشانی‌اش صافه و جای مهر روی صورتش نیفتاده. همه چیز دیر یا زود داره ولی سوخت‌وسوز نداره. بالاخره می‌ریم اون دنیا و به‌خاطر کارهای بدمون داغ می‌خوریم. دیگه اینجا خودمون به خودمون داغ نزنیم و برای گول زدن همدیگه اینقدر تلاش نکنیم و خودمون رو به عذاب نیندازیم.