يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّـهِ وَ لِلرَّ‌سُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّـهَ يَحُولُ بَيْنَ

الْمَرْ‌ءِ وَ قَلْبِهِ وَ أَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُ‌ونَ

آیه 24 سوره الأنفال

ای اهل ایمان، چون خدا و رسول، شما را به آنچه مایه حیات ابدی شماست (یعنی ایمان)

دعوت کنند، اجابت کنید، و بدانید که خدا در میان شخص و قلب او

حائل می‌شود (و از اسرار درونی همه آگاه است)

و همه به سوی او محشور خواهید شد.

راستى چقدر خوبه كه خداوند در قلب ماست. امّا اين‌جورى كه از تمام نيت‌هاى ما باخبره. پس ما آدم‌ها با چه جرأتى آنچه كه در دلمونه با چيزى كه مى‌گوييم به ديگران متفاوته! وقتى فكرش رو مى‌كنى كمى مى‌ترسى، ولى بعد، اگه به حقيقتى كه در آيه است پى ببرى، مى‌بينى كه بهتره خودت رو اصلاح كنى و اينقدر نيرو براى دروغ‌گفتن نگذارى. وقتى او از همه چيز باخبره، پس اين وسط، فقط خودمون را گول می‌زنيم و براى مدتى مخاطبمان را فریب می‌دهیم. نمى‌دانم باختن واقعى پس چه مدليه؟! هم خدا را ازدست‌دادن، هم عاقبتمون را سياه‌كردن.