|
خانه میناجون آنقدر لطافت در زمین هست که به آن روز و شب رکوع کنی خشم را بسپری به آب روان و با کمی مهر سد جوع کنی
| ||
|
... آخه پس خونه ی خورشید کجاست ؟ قفله ؟ وازش می کنیم ! قهره ؟ نازش می کنیم ! می کشیم منتشو می خریم همتشو !
مگه زوره؟ به خدا هیچکی به تاریکی شب تن نمیده موش کورم که می گن دشمن نوره ، به تیغ تاریکی گردن نمیده ! دخترای ننه دریا ! رو زمین عشق نموند خیلی وخ پیش باروبندیلشو بست خونه تکوند دیگه دل مثل قدیم عاشق و شیدا نمی شه تو کتابم دیگه اون جور چیزا پیدا نمی شه.
دنیا زندون شده : نه عشق ، نه امید ، نه شور ، برهوتی شده دنیا ، که تا چش کار می کنه مرده س و گور.
نه امیدی - چه امیدی ؟ به خدا حیف امید ! نه چراغی - چه چراغی؟ چیز خوبی می شه دید؟ نه سلامی - چه سلامی؟ همه خون تشنه ی هم ! نه نشاطی - چه نشاطی ؟ مگه راهش می ده غم؟
داش آکل ، مرد لوطی ، ته خندق تو قوطی ! توی باغ بی بی جون جم جمک ، بلگ خزون !
دیگه ده مثل قدیم نیس که از آب در می گرفت باغاش انگار باهارا از شکوفه گر می گرفت : آب به چشمه ! حالا رعیت واسه آب خون می کنه واسه چار چیکه ی آب ، چل تا رو بی جون می کنه نعشا می گندن و می پوسن و شالی می سوزه پای دار ، قاتل بیچاره همونجور تو هوا چش می دوزه
- «چی می جوره تو هوا ؟ رفته تو فکر خدا ؟...»
«نه برادر ! تو نخ ابره که بارون بزنه شالی از خشکی در آد ، پوک نشادون بزنه : اگه بارون بزنه آخ اگه بارون بزنه ! »
دخترای ننه دریا ! دلمون سرد و سیاس چش امیدمون اول به خدا بعد به شماس. ازتون پوست پیازی نمی خوایم خودتون بسه مونین ، بقچه جاهازی نمیخوایم . چادریزی و پاچین نداریم زیر پامون حصیره ، قالیچه و قارچین نداریم .
بذارین برکت جادوی شما ده ویرونه رو آباد کنه شبنم موی شما جیگر تشنمونو شاد کنه شادی از بوی شما مس شه همینجا بمونه غم بره ، گریه کنون ، خونه ی غم جا بمونه ... »
پسرای عمو صحرا، لب دریای کبود زیر ابر و مه و دود شبو از راز سیا پر می کنن ، توی دریای نمور می ریزن اشکای شور کاسه ی دریا رو پر تر می کنن .
دخترای ننه دریا ته آب می شینن مست و خراب نیمه عریون تنشون خزه ها پیرهنشون تن شون هرم سراب خندشون غلغل آب لب شون تنگ نمک وصل شون خنده ی شک دلشون دریای خون، پای دیفار خزه
می خونن ضجه کنون: « - پسرای عمو صحرا ! لب تون کاسه نبات صد تا هجرون واسه یه وصل شما خمس و زکات ! دریا از اشک شما شور شد و رفت بختمون از دم در دور شد و رفت . راز عشقو سر صحرا نریزین اشک تون شوره تو دریا نریزین ! اگه آب شور بشه ، دریا به زمین دس نمی ده ننه دریام دیگه ما رو به شما پس نمی ده دیگه اون وخ تا قیامت دل ما گنج غمه اگه تا عمر داریم گریه کنیم باز کمه پرده زنبوری دریا میشه برج غم مون عشقتون دق می شه ، تا حشر می شه همدممون ! »
مگه دیفار خزه موش نداره ؟ مگه موش گوش نداره ؟
موش دیفار ننه دریا رو خبر دار می کنه : ننه دریا کج و کوج بد دل و لوس و کجوج جادو در کار می کنه . تا صداشون نرسه لب دریای خزه ، از لجش ، غیه کشون ابرا رو بیدار می کنه :
اسبای ابر سیا تو هوا شیهه کشون ، بشکه ی خالی رعد روی بوم آسمون . آسمون ، غرومب غرومب ! طبل آتیش ، دو دو دومب ! نعره ی موج بلا می ره تا عرش خدا ؛ صخره ها از خوشی فریاد می زنن دخترا از دل آب داد می زنن :
« - پسرای عمو صحرا ! دل ما پیش شماس نکنه فکر کنین حقه زیر سر ماس : ننه دریای حسود کرده این آتیش و دود ! »
پسرا حیف که جز نعره و دلریسه ی باد هیچ صدای دیگه ای به گوشاشون نمیاد ! غم شون سنگ صبور کج کلاشون نمدک نگاشون خسته و دور دل شون غصه ترک ، تو سیاهی سوت و کور گوش می دن به موج سرد می ریزن اشکای شور توی دریای نمور...
جم جمک برق بلا طبل آتیش تو هوا ! خیز خیزک موج عبوس تا دم عرش خدا ! نه ستاره نه سرود لب دریای حسود ، زیر این طاق کبود جز خدا هچی نبود جز خدا هیچی نبود ! ...
نوروز در زمستان
سالی نوروز بیچلچله بیبنفشه میآید، جنبش ِ سرد ِ برگ ِ نارنج بر آب بی گردش ِ مُرغانهی رنگین بر آینه
سالی نوروز بیگندم ِ سبز و سفره میآید، بیپیغام ِ خموش ِ ماهی از تُنگ ِ بلور بیرقص ِ عفیف ِ شعله در مردنگی.
سالی نوروز همراه به درکوبی مردانی سنگینی بار ِ سالهاشان بر دوش: تا لالهی سوخته به یاد آرد باز نام ِ ممنوعاش را و تاقچه گناه دیگربار با احساس ِ کتابهای ممنوع تقدیس شود. در معبر ِ قتل ِ عام شمعهای خاطره افروخته خواهد شد.
دروازههای بسته به ناگاه فراز خواهدشد دستان اشتیاق از دریچه ها دراز خواهد شد لبان فراموشی به خنده باز خواهدشد وبهار درمعبری از غریو تاشهر خسته
موضوعات مرتبط: ادبی [ دوشنبه ۵ اسفند ۱۳۸۷ ] [ 21:34 ] [ مینا ]
|
 | |
| [ طراحی : وبلاگ اسکین ] [ Weblog Themes By : weblog skin ] | ||
_hb7e.jpg)
