اگر یک انسان فرضی رو در نظر بگیریم که از زمان حضرت رسول ص، تا الان، چهارده قرنه که زنده است و در هر دقیقه از زندگیش، ده ریال کنار گذاشته، می‌بینیم که هنوز پولش به یک میلیارد تومان نرسیده. این مثال ساده از میلیارد، بزرگی مقدار اون رو نشون میده، نمی‌دونم چرا به نظر بعضی‌ها تا این حد معمولی شده که زمان صحبت کردن در موردش و خرج کردنش، انگار دارند از میلیون حرف می‌زنند. درسته که پول ایرانی بی‌ارزش شده و مثل قدیم نیست، اما هنوز هم با مبالغ کمی می‌شود کارهای بزرگ انجام داد. آیا از یک میلیارد تومان، نمی‌توان به شکل بهینه‌ای در مناطق محروم بهره‌برداری کرد؟ جهل در هر زمان و مکان، خود را به شکلی نشان می‌دهد. مدلش فرق می‌کند، اما اصلش همان است.

امروزه هرچقدر هم دسترسی به دانش در جامعه آسان‌تر می‌شود، جهل سرعتش بالاتر است. مثلا اینکه هزینه میلیاردی برای یک قبر تا چه اندازه معقول است، جای سوال دارد. هر نوع توجیهی برای مصرف این مبالغ، چیزی از فاجعه اصلی در این ماجرا کم نمی‌کند. به‌عنوان نمونه آیا اینکه هزینه‌های مزبور برای ساخت‌وساز در آرامگاه‌ها یا زیباسازی و توسعه اماکن مذهبی، امامزاده‌ها یا مساجد صرف می‌شود و به میل خود خانواده‌های بازمانده پرداخت شده‌‌اند، توجیه معقولی است؟ آن هم در شرایطی که خانواده‌های نیازمندی در کشور ما زندگی می‌کنند که به سقف کوچکی بالای سرشان محتاجند. آیا خود امامزادگان به این هزینه‌‌ها برای بناهای مجلل آرامگاهشان راضی‌اند؟ اگر این فرهنگ که برای حفظ آبرو به چنین اعمال ظاهری دست بزنیم، در جامعه رشد کند، هم در اقتصاد و هم در مساله آسایش و آرامش مردم، جز افسوس ثمر دیگری به دنبال نخواهد داشت. هرچه جوامع بشری جلو می‌روند گویا شکر خدا، عقبگرد ما روزافزون است!