کلید پرورش انسان‌ها در تشویق آنان به کارهای درست است.

کسی که پرحرف است، طمع نداشته باشد که قلبش رقتی داشته باشد در برابر ائمه.

کسی که پرخواب است، طمع نداشته باشد که سحر برای عبادت بیدار شود.

کسی که زیاد با مردم آمیزش دارد، طمع نداشته باشد در حلاوت دعا و نیایش.

کسی که با مردم ظالم همنشین است، طمع نداشته باشد در استقامت دین.

کسی که مرتب دروغ می‌گوید و غیبت می‌کند، طمع نداشته باشد که با ایمان از دنیا برود.

کسی که طمع کند مردم را از خود راضی کند، طمع نداشته باشد که خدا از او راضی باشد.

با این شش عمل، عالمِ اولین و آخرین را می‌توان یافت

و ترس از خدا و دوری از گناه شامل حالش می‌شود.

عاقل کسی است که فکر آخرت خود باشد.